متأسفانه امروز بیشتر مردم دنیا چشمان خود را بستهاند. حتی آنهایی که هر روز درباره پیامدهای پیشرفتِ افسارگسیختهٔ فناوری مینویسند و میبینند که چگونه طبقهٔ متوسط در سراسر جهان به زیر خط فقر سقوط میکند، به یک نکتهٔ ساده توجه نمیکنند:
این وضع، نتیجهٔ انتخاب خودِ مردم است.
چرا نمیبینیم که چند نفر معدود پشت فرمان این فناوریها نشستهاند و بدون کوچکترین مقاومت، مسیر آینده را تعیین میکنند؟
چرا نابودی آرام و بیصدای کسبوکارها را نمیبینیم؟
چرا نمیبینیم که جوانان و حتی بزرگسالان، با چه اشتیاقی خود را به این اَبَرفناوریها سپردهاند و چگونه ذهنشان با ظرافت شسته میشود؟
«در خانه بمان، سفارش بده، دمِ در تحویل بگیر.»
این همان شعاری است که ما را خوشحال میکند؛
و بعد شکایت میکنیم از بیکاری و ورشکستگی.
حقیقت تلخ این است:
ما خودمان با شوق، در این مسیر قدم گذاشتهایم؛
و پرچم همان کسانی را که ما را به بند کشیدهاند، با افتخار بالا میبریم.
اگر امروز کسی بنویسد «ما وارد عصر فئودالیسمِ جدید شدهایم»، درست میگوید؛
اما نکتهٔ اصلی این است که اینبار نه با زور، بلکه با رضایت خودمان زیر یوغ رفتهایم.
هر روز مینویسیم و اعتراض میکنیم، اما فراموش میکنیم که سالهاست مانند کبک سرمان را زیر خاک کردهایم.
این حجم از بدبختی که دنیا را فرا گرفته، نتیجهٔ دستهای خود ماست—و باور کنید، تا زمانی که به خود نیاییم، هیچ چیز تغییر نخواهد کرد.
استقبال ما از فناوری چنان شدید است که وقتی در جمع فامیل یا دوستان هستیم، نگاهها بیشتر به صفحهٔ تلفنهاست تا چهرهٔ یکدیگر.
دیگر همدیگر را نمیفهمیم؛
حرفهایمان در هوا میلرزند و در باد گم میشوند.
قدرت را خیلی آسان واگذار کردیم.
حتی اگر نان شب هم نداشته باشیم، وابستگی ما به همین ابزارها پابرجاست.
این جای تأسف دارد.
همان ضربالمثل قدیمی:
خود کرده را تدبیر نیست.
اگر همین مسیر را ادامه دهیم، وضع بهتر نمیشود—بدتر هم خواهد شد.
نوهها و نتیجههایمان باید تاوان اشتباهات ما را بدهند، همانطور که ما هنوز بهای ندانمکاری نسلهای قبل از خود را میپردازیم.
بهراستی فکر میکنید با نوشتن و هشدار دادن کاری از پیش میرود؟
وقتی تماشا کردن صفحهها، جذابتر از خواندن و اندیشیدن شده است؟
به امید هرچه که پیش آید…
۲۰۲۵/۱۱/۱۵
