هاآرتص/گدعون لوی– ادعای اینکه این مداخلهای خارجی در امور داخلی اسرائیل است، البته یاوهای بیش نیست. سرنوشت ملت فلسطین نه مسئلهای داخلی برای اسرائیل است و نه اساساً یک موضوع اسرائیلی. جامعه جهانی نهتنها حق دارد که به یاری فلسطینیها بشتابد، بلکه وظیفه دارد چنین کند.
و اما یک خبر خوب: ممکن است مناقشه اسرائیل-فلسطین در آستانهی بینالمللیشدن به شکلی چشمگیر باشد. در زمانهای که آیندهاش تیره و تار است، چنین خبری نمیتواند بهتر از این باشد. باید فلسطینیها را از چنگ همیشگی اسرائیل رها کرد، و تنها راه این رهایی، بینالمللیسازی مسئله است.
پس از اقدامات اخیر اسرائیل در غزه و کرانه باختری، دیگر نمیتوان سرنوشت فلسطینیها را به دست این کشور سپرد. خبر شگفتانگیز اینکه دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، این هفته قصد دارد نشستی در مصر با رهبران عرب (در غیاب اسرائیل) برای بحث دربارهی آینده غزه برگزار کند، نشانهای امیدبخش است. شاید – فقط شاید – فلسطینیها بالاخره از زیر چکمه اسرائیل که بر گلویشان سنگینی میکند، رهایی یابند.
ماجرا با توافق آزادی گروگانها آغاز شد. اعتراضهای پرشور و چشمگیر در اسرائیل برای آزادی آنها نه بر دولت تأثیری داشت و نه بر نخستوزیر، اما ظاهراً این موضوع در کاخ سفید معادله را تغییر داد.
تظاهرات، بیانیهها و از همه مهمتر، دیدارهای ترامپ با خانوادههای گروگانها – به شکلی معجزهآسا – قلب رئیسجمهور سنگدل و خودشیفته را تحت تأثیر قرار داد و او را به اقدام واداشت. ناگهان مشخص شد که کارزار واقعی و مؤثر، آن است که در خارج از کشور در جریان است.
این نکتهای مهم برای آینده است: پیش از آنکه معترضان، منتقدان، مخالفان و کسانی که در خارج از کشور صدای اعتراض بلند میکنند را به خیانت متهم کنیم، باید پذیرفت که تنها عرصهای که هنوز میتواند تغییر واقعی به وجود آورد، همان عرصه بینالمللی است. تنها از آنجاست که میتوان نشانههایی از امید دید.
دیگر هیچ امیدی نیست که اسرائیلیها خود را از ورطهی اخلاقیای که در آن فرو رفتهاند بیرون بکشند؛ اینکه روزی از خواب بیدار شوند و بگویند بیایید به آپارتاید، اشغال و سلطهی ظالمانه بر یک ملت دیگر پایان دهیم.
هر کسی که میخواهد با این پدیدهها مقابله کند، باید تلاش خود را در خارج از اسرائیل متمرکز کند. آنجا نهتنها گوش شنواتری هست، بلکه امکانی واقعی برای اقدام وجود دارد. زمانی که افکار عمومی، دولتهای بیشتری را وادار کند به این مبارزه بپیوندند، جرقههای امید نمایان خواهد شد.
ادعای دخالت خارجی در امور داخلی اسرائیل، دوباره تکرار میشود، اما تکراری بیپایه است. سرنوشت مردم فلسطین، نه مسئله داخلی اسرائیل است و نه مسئلهای متعلق به آن. جامعه جهانی نهفقط حق دارد که به کمک آنان بشتابد، بلکه در برابر ماشین اشغالگر اسرائیل، وظیفهای اخلاقی برای این کار دارد. بینالمللیسازی، نیروهایی جدید را وارد معادلهی اشغالگر و اشغالشده خواهد کرد – و این تنها چیزی است که میتواند این معادله را دگرگون سازد.
این فقط حرف نیست. آنچه به نام “توافق گروگانها” مطرح شده، در واقع گامی است برای وارد شدن پای جهان به درگیری. اگر بخشهای بعدی این توافق – برخلاف انتظار – اجرایی شوند، جهان وارد صحنه شده است.
اعلام نیات هم امیدبخش است. جهان قرار است از طریق کمکرسانی، بازسازی و حتی حضور نیروهای نظامیای که جایگزین ارتش اسرائیل شوند، وارد نوار غزه شود.
تاکنون، پس از هر حملهی دورهای ارتش اسرائیل به غزه، نیروهای اسرائیلی عقبنشینی میکردند و بار دیگر، این منطقه را به حال خود رها میکردند تا نوبت حملهی بعدی – که همواره از قبلی وحشیانهتر است – فرا برسد. اما اکنون، نیرویی دیگر قرار است وارد خلأ موجود در غزه شود. انشاءالله.
امیدواریم که موفقیت این پروژهی آزمایشی در غزه، راه را برای ورود نیروهای خارجی به کرانه باختری هموار کند؛ برای برقرار کردن نظم و قانون در سرزمینی که کاملاً بیقانون است، و برای جایگزین کردن ارتش بیگانهای که اکنون کنترل آن را در دست دارد – ارتش اسرائیل. هر راهکاری جز این، از سوی اسرائیل و شهرکنشینان به شکلی عمدی تخریب خواهد شد.
فقط تصور کنید: سربازان اروپایی و آمریکایی در حال محافظت از چوپانها در کرانه باختری، در برابر خشونت شهرکنشینان. نیروهای صلحبان که مانع از ربایش شبانهی افراد از تختخوابشان توسط ارتش اسرائیل میشوند – کاری که اکنون رایج است. سربازان بینالمللی که صدها ایست بازرسی را در سراسر کرانه باختری برمیچینند، و به ساختن یک واقعیت عادلانه کمک میکنند. آیا این یک توهم است؟ بیتردید. اما در آستانهی آزادی گروگانهای اسرائیلی و فلسطینیهای اسیر و ربودهشده، لازم است که خیالپردازی کنیم.
شادی ناشی از آزادی آنها زمانی کاملتر خواهد شد که بدانیم این پایان کار نیست، و وحشتناکترین جنگ ممکن است به چیزی بیش از «توافق گروگانها» ختم شود. اکنون توپ در زمین ترامپ است. شاید بتوانیم با بالهای نفسِ بزرگِ او، تا دوردستها پرواز کنیم – حداقل در رؤیاهایمان.
منبع: هآرتض، برگردان برای اخبارروز گُلشن افتخاری
