بشارتِ امید –  جهانگیر صداقت‌فر

غریوِ فقر

             در غم سرایِ جهان انعکاسی بس رسا دارد

بی‌ آن که توانگرِ کَر را دل بیازارد.

 .

بنگر چه گونه ظَلامِ شهرِ شرمگین

روسیاهیِ خویش را 

                          در پشتِ چلچراغِ نئون نهان کرده‌ست،

و سِلاحیِ شبگرد

                       چهره می‌‌پوشد از هراس…

***

زودا که سرانجام،

سنگبارِ خشم 

                  حبابِ تصنّع را در خواهد شکست

تا نورِ راستین بر استیلایِ سیاهی فایق آید:

.

آنک 

     کم کمک عقده‌هایِ غرور می‌‌ترکد،

و نکبتِ کینه از سینه پاک می‌‌شود،

و به پیشبازِ پیکِ عدالت

فورانِ خون 

               سنگفرشِ خیابان را گل افشان می‌‌کند.

 .

آن گاه

بر سرِ سفره‌هایِ گرسنه ندرتِ نان نیست

و کوزه‌هایِ عطش سرشارِ زلالی‌ست.

***  

تیبوران- ۲۲ سپتامبر۲ ۲۰۲جهانگیر صداقت فر