رویای مشترک زمین – فرامرز پارسا

بیایید با هم رویایی را تصور کنیم؛ جهانی که در آن، نه استعمارگری هست، نه استعمار شده‌ای هست،و در صلح و صفا زندگی می‌کنند. داد و ستد عادلانه جریان دارد، چرخ اقتصاد به‌خوبی می‌چرخد، و عدالت منصفانه و برابری در حق شهروندان برقرار است.

کمی بیشتر در این رویا غرق شویم:

دیگر نیازی به ساخت سلاح نیست، بمب اتمی وجود ندارد، فقر و گرسنگی از میان رفته است. هیچ‌کس به خاطر دزدی ناشی از فقر یا مبارزه علیه بی‌عدالتی به زندان نمی‌افتد. همه زیر سایه‌ی حکومتی پشتیبان و اقتصادی سالم، در آرامش و امید برای فردای فرزندانشان زندگی می‌کنند.

اگر چنین رویایی به حقیقت بدل می‌شد، جنگ‌ها پایان می‌یافت. انسان‌ها در هر سرزمینی با نام و جایگاهی شرافتمندانه در راه خدمت به کشور و مردمشان تلاش می‌کردند. ما بزرگ‌ترین نعمت خود، همین خاکی که بر آن می‌کاریم و می‌پروریم، را پاس می‌داشتیم و ثروت‌های هنگفت را به‌جای جست‌وجوی موجودات خیالی در سیارات ناشناخته، صرف التیام زخم‌های زمین می‌کردیم. چه دنیای زیبایی می‌توانست باشد؛ دنیایی که در آن، وجدان آسوده و لبخند آرامش بر لبان ما می‌نشست.

اما سال‌هاست که بشر شیفته‌ی رویاهای فضایی و کشف ناشناخته‌هاست. میلیاردها خرج می‌کند برای ساخت ابزارهای الکترونیک، فناوری‌های پرهیاهو و فیلم‌هایی پر از موجودات خیالیِ هوشمند و جنگ‌های فضایی؛ و با این همه، در پایان داستان همیشه پیروزی از آنِ انسان زمینی است. زیرا انسان هنوز نمی‌تواند چیزی برتر از خود را بپذیرد.

با این حال، به‌جای غرق‌شدن در این رویاهای دور و دست‌نیافتنی، بیایید چشم به روی واقعیت باز کنیم: زمین تنها خانه‌ی ماست.

بیایید لجبازی‌های کودکانه را کنار بگذاریم. بیایید دست از جنگ و کشتار بکشیم و به آنچه داریم قانع باشیم.

این دنیا فقط برای امروز ما نیست؛ نسل‌های آینده نیز سهمی از آن دارند. خرابش نکنیم.