نرگس محمدی در نامهای مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور ایران نوشت: وظیفه نهادهای بین المللی است که جمهوری اسلامی را برای لغو احکام ظالمانه علیه معلمان، به ویژه معلمان کردستان تحت فشار قرار دهند.
در این نامه آمده است: فعالیتهای صنفی معلمان پس از انقلاب ۵۷ و استقرار حکومت جمهوری اسلامی در همه دورهها و دولتها تحت شدیدترین سرکوبها قرار داشته است.
اگر آغاز دوره جدید فعالیتهای صنفی معلمان را پس از سرکوبهای خونین دهه شصت و انسداد تمام مجراهای فضای کنشگری سیاسی و مدنی، اواخر دهه هفتاد در نظر بگیریم، اولین سرکوب گسترده نیز در همان سالها و در دولت اصلاحات اتفاق افتاد.
سرکوبی که در همه دولتهای پس از آن و در همین دولت اخیر، مسعود پزشکیان، هم ادامه یافته است.
اوج این سرکوبها در دولت رییسی و بویژه پس از جنبش « زن، زندگی، آزادی» اتفاق افتاد، و صدها فعال صنفی معلمان بازداشت و روانه زندان ها شدند؛ به گفته یک مقام مسئول در آموزش و پرورش بیش از سیصد معلم، فعال صنفی و دانشجوی فرهنگیان با احکام اخراج و انفصال مواجه شدند.
تداوم این سرکوبها در دولت پزشکیان با احکام سنگین اخراج، انفصال و بازنشستگی اجباری شانزده معلم در شهرهای مختلف کردستان در هفتهی گذشته، نماد بارز خشونت مضاعف علیه مردم ایران به ویژه مردم به حاشیه رانده شده، از جمله در کردستان، و همچنین تلاش نظام برای نابودی صدای مستقل آنهاست. حکومت جمهوری اسلامی همچنان با قساوتی بیرحمانه، هر گونه تلاش صنفی، مدنی و سیاسی مستقل را سرکوب میکند و حتی کوچکترین نشانهی اعتراض مسالمتآمیز را با بدترین ابزارهای سرکوب و ارعاب پاسخ میدهد، بیآنکه هیچ حق و مشروعیتی برای صدای مردم به رسمیت بشناسد.
صدور احکام انفصال، اخراج، تعلیق، و بازنشستگی اجباری و تبعید برای سمیه اخترشمار، مجیدکریمی، غیاث نعمتی، کاوه محمدزاده، امید شاەمحمدی، هیوا قریشی، پرویز احسنی، جهانگیر بهمنی، نسرین کریمی، لیلا زارعی، سلیمان عبدی، لقمانالله مرادی، صلاح حاجیمیرزایی، شهرام کریمی، لیلا سلیمی و فیصل نوری در آستانه سالگرد جنبش ژینا/مهسا ، نشان میدهد که جمهوری اسلامی به شدت نگران خیزش دوباره مردم ایران برای تحقق خواستههای دمکراتیک و عدالتطلبانه خود میباشد.
ضمن اعتراض شدید نسبت به تداوم سرکوب معلمان، از همه نهادهای حقوق بشری و مجامع بینالمللی میخواهم که با اعلام همبستگی با معلمان و فعالان صنفی معلم و محکومیت برخوردهای امنیتی و قضایی، مانع از تداوم سرکوبهای در حال افزایش فعالان صنفی و اجتماعی در ایران شوند.
همچنین به صورت ویژه از سازمان یونسکو و سازمان جهانی کار در خواست میکنم که مانع از حضور مسئولان آموزش و پرورش و وزارت کار در اجلاسهای این دو سازمان جهانی شوند.
وظیفه نهادهای بینالمللی و حقوق بشری است که جمهوری اسلامی را برای لغو احکام ظالمانه علیه همه معلمان، بهویژه معلمان کردستان تحت فشار قرار دهند.
نرگس محمدی – ۱۴ شهریور ۱۴۰۴
یک پاسخ
بالاخره خانم نرگس محمدی برای خالی نبودن عریضه و برای خودی نشان دادن، یه تکانی به خودش دادند!
غافل از آنکه به موضوع حادتر ار وضیعت معلمان عزبز که حتا بشر دوستان جهانی موضع گرفته اند بپردازد.که البته شرح وضعیت معلمان هم مهم است.
بالخره ایشان باید حواس شان باشد که اهدا کنندگان جایزه نوبل را از خود ناراحت نکنند!