۵۰ سازمان، نهاد و گروه حقوق بشری با صدور بیانیهای مشترک، حمایت خود را از کارزار تازهای برای دفاع از خبرنگاران افغانستانی در ایران، پاکستان و ترکیه اعلام کردند و خواستار توقف فوری اخراجهای اجباری و اجرای اقدامات فوری برای حفاظت و اسکان مجدد آنان شدند.
به گزارش زمانه، این کارزار که در ۱۰ اوت (۱۹ مرداد) به ابتکار گروهی از خبرنگاران افغانستانی و با همکاری «سازمان حمایت از رسانهها» آغاز شد، از دولتهای سه کشور میزبان خواسته است فورا به بازداشت، اخراج و سلب حقوق بنیادین خبرنگاران افغانستانی پایان دهند.
در این بیانیه با استناد به قوانین الزامآور بینالمللی و اصول انسانی عرفی، بر ضرورت تسریع روند پناهندگی و فراهمکردن حمایت فوری برای خبرنگاران تأکید شده است.
در بخش دیگری از این بیانیه آمده است: بیتوجهی به وضعیت این خبرنگاران به معنای نادیده گرفتن تهدید علیه آزادی بیان، کرامت انسانی و حق حیات است. آزادی رسانه ستون فقرات دموکراسی است و حمایت از خبرنگاران برای حقیقت، عدالت و آگاهی جمعی حیاتی است.
این ائتلاف همچنین از نهادهای بینالمللی ناظر بر آزادی رسانه، از جمله «گزارشگران بدون مرز» (RSF)، «فدراسیون بینالمللی روزنامهنگاران» (IFJ) و «کمیته حمایت از روزنامهنگاران» (CPJ) خواسته است فورا موارد نقض حقوق خبرنگاران را مستند کنند، حمایت سیاسی جهانی را بسیج کنند و بر دولتهای میزبان برای توقف اخراجها فشار دیپلماتیک وارد سازند.
در این بیانیه تاکید شده است که بازداشت، اخراج و آزار خبرنگاران افغانستانی نقض آشکار تعهدات بینالمللی در زمینه حمایت از پناهجویان و مهاجران به شمار میرود.
این سازمانها هشدار دادهاند که ادامه چنین روندی، آزادی رسانه و امنیت شخصی خبرنگارانی را که پس از بازگشت طالبان به قدرت از افغانستان گریختهاند، بهشدت تهدید میکند.
این نهادها همچنین از دولتهای میزبان خواستهاند بررسی دقیق پروندههای خبرنگاران در معرض خطر را در اولویت قرار دهند و زمینه انتقال امن آنان به کشورهای امنتر را فراهم کنند.
فعالان حقوق بشر در این بیانیه همچنین از سازمان ملل خواستهاند برنامهای اضطراری برای اسکان و حمایت از خبرنگاران افغانستانی در ایران، ترکیه و پاکستان ایجاد کند و هشدار دادهاند که هرگونه کوتاهی در این زمینه به معنای خیانت به آزادی و کرامت انسانی خواهد بود.
خبرنگاران افغانستانی از زمان بازگشت طالبان به قدرت در اوت ۲۰۲۱، با موج گسترده سرکوب و محدودیت مواجه بودهاند. بسیاری برای یافتن پناه به کشورهای همسایه گریختند اما در آنجا نیز با بازداشت، آزار و تهدید مداوم اخراج روبهرو شدند.
