گزارشهای دریافتی از زندان لاکان رشت حاکی از آغاز یک اعتصاب غذای اعتراضی از سوی سه زندانی سیاسی منوچهر فلاح، مسعود بیدریغ و پیمان فرحآور است که به دلیل محرومیت از حقوق اولیه، فشارهای مضاعف و بیتوجهی مسئولان زندان، دست به این اقدام زدهاند. این اعتصاب غذا از روز یکشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۴ آغاز شده و تاکنون ادامه دارد.
به گزارش روز دوشنبه کانون حقوق بشر ایران: مسعود بیدریغ، بوکسور سرشناس گیلانی و از چهرههای ورزشی شناختهشده استان گیلان، محرومیتهای پیدرپی از حق مرخصی و بیپاسخ ماندن درخواستهای مکررش را دلیل آغاز این اعتصاب اعلام کرده است. وی که مدتهاست با شرایط نامناسب روحی و جسمی در بند میثاق زندان لاکان رشت بهسر میبرد، تأکید کرده که مسئولان زندان با بیاعتنایی کامل به وضعیت او، حتی درخواستهای سادهای چون مرخصی درمانی را نیز رد کردهاند.
به دنبال آغاز اعتصاب غذای بیدریغ، دو زندانی سیاسی دیگر به نامهای منوچهر فلاح و پیمان فرحآور نیز برای حمایت از او و اعتراض به شرایط ظالمانه حاکم بر زندان، به این اقدام اعتراضی پیوستند. هر دوی این زندانیان، هماکنون زیر حکم اعدام قرار دارند.
طبق اطلاعات بهدستآمده، مسئولان زندان لاکان رشت به جای رسیدگی به مطالبات مشروع این زندانیان، مسعود بیدریغ را به سلول انفرادی منتقل کردهاند. منابع داخل زندان میگویند که این انتقال نهتنها با هدف تنبیه، بلکه برای ایجاد فشار روحی و جسمی بیشتر صورت گرفته است.
مسعود بیدریغ پیشتر نیز در زمستان ۱۴۰۳، با حضور مقابل درِ اصلی زندان لاکان رشت، نسبت به صدور و اجرای حکم اعدام منوچهر فلاح اعتراض کرده بود. او آن زمان تأکید کرده بود که احکام اعدام علیه زندانیان سیاسی و عقیدتی نهتنها خلاف عدالت، بلکه مغایر با موازین حقوق بشر و کرامت انسانی است.
منوچهر فلاح و پیمان فرحآور، که هماکنون در این اعتصاب غذا مشارکت دارند، هر دو محکوم به اعدام هستند. فعالان حقوق بشر میگویند روند دادرسی در پرونده آنها همراه با نقض آشکار حقوق متهمان، از جمله محرومیت از حق دسترسی به وکیل مستقل، فشارهای فیزیکی و روانی، و اخذ اعترافات اجباری بوده است.
با وجود هشدارهای مکرر نهادهای مدافع حقوق بشر، مسئولان زندان لاکان رشت و قوه قضاییه همچنان به سیاست بیتوجهی به وضعیت وخیم زندانیان سیاسی و عقیدتی ادامه میدهند. فعالان حقوق بشر میگویند که این بیتفاوتی سیستماتیک بخشی از رویکرد کلان حکومت در سرکوب صدای معترضان و محدود کردن حقوق شهروندان است.
اعتصاب غذا، بهویژه در شرایط طاقتفرسای زندان، میتواند به سرعت سلامت جسمی و روانی زندانیان را به خطر بیندازد. پزشکان مستقل هشدار میدهند که حتی چند روز اعتصاب میتواند باعث افت شدید فشار خون، کاهش قند خون، ضعف عمومی، و در موارد جدیتر، آسیبهای جبرانناپذیر به اندامهای حیاتی شود. در زندان لاکان رشت، نبود امکانات درمانی و تأخیر در رسیدگیهای پزشکی، این خطرات را چند برابر میکند.
