از زبان یک کارگر: آیا جنگ چریکی هنوز راه رهایی است؟ من یک کارگرم. نه سیاستمدارم و نه فرماندهی نظامی. اما مثل بسیاری دیگر، دلنگرانم، برای آیندهی مردمی که سالهاست زیر فشار، سرکوب و تبعیض زندگی میکنند. دلنگرانم برای ملت کُرد؛ ملتی که نهتنها میان چهار کشور تقسیم شده، بلکه همواره بازیچهی منافع قدرتهای بزرگ و امپریالیستی بوده است. از جمهوری کردستان تا روژاوا، بارها دیدهایم که قدرتهای جهانی تنها تا زمانی همراهند که منافعشان تأمین شود. همینکه پای منافعشان به خطر بیفتد، همانها که دیروز دست رفاقت دادند، امروز پشت میکنند. نمونهی روشنش را در برخورد آمریکا و اروپا با کردهای سوریه دیدیم. اکنون در نقطهای حساس ایستادهایم. صحبت از خلع سلاح حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک) است؛ حزبی که سالها با جنگ چریکی علیه دولت ترکیه مبارزه کرده و به یکی از بزرگترین و سازمانیافتهترین نیروهای مقاومت در جهان تبدیل شده است. اما پرسش اینجاست: آیا هنوز هم میتوان با تفنگ و کوه، در برابر ارتشی که به پهپاد و سلاح لیزری مجهز شده، ایستاد؟ آیا جانفشانیهای بیشتر چیزی را تغییر میدهد، یا تنها خون تازهای بر زمین ریخته میشود؟
ما کارگریم، نه تحلیلگر نظامی. اما این را خوب میدانیم که جهان تغییر کرده. امروز، قدرت تنها در اسلحه نیست؛ در آگاهیست، در رسانه، در سازماندهی، در اتحاد، و در گفتوگو. اینها سلاحهای عصر جدید ما هستند. باید با هم بیندیشیم. نه فقط کُردها، که همهی فرودستان، همهی ستمدیدگان. باید راهی بیابیم که رهایی از ستم، به بهای ویرانی و مرگ بیشتر نباشد. راهی که زندگی بسازد، نه مرگ. بیاییم در اینباره حرف بزنیم. بیتکلف، بیکینه، اما با دلهایی پر از امید به آیندهای عادلانه. من، بهعنوان یکی از میلیونها عضو طبقهی کارگر، به سهم خود، نهایت احترام را دارم برای دختران، پسران، و تمام انسانهایی که در صفوف پ.ک.ک، در راه مبارزه با تجاوز، با فداکاری ایستادند. آنها که با جان، هستی و نیستیشان، در برابر وحشیترین نیروهای تروریستی بینالمللی، چون داعش، ایستادگی کردند و نگذاشتند این توحش ایدئولوژیک ضدانسانی منطقه و جهان را در خود ببلعد.
دختران، پسران، مادران و پدرانی که در برابر این بربریت بیمانند ایستادید، کار شما فراتر از یک مقاومت بود. کاری کارستان برای حفظ کرامت و آزادی بشریت.
شجاعت شما فراموشنشدنیست. یاد عزیزانی که جان خود را در راه انسانیت فدا کردند، جاودانه خواهد ماند.
درود بر شجاعتتان. زنده باد یاد آنانی که برای انسان ماندن انسان، جان باختند.
مظفر – کارگر تبعیدی ۲۱ تیر ۱۴۰۴ / ۱۲ July 2025
یک پاسخ
در صورت رویارویی احتمالی جمهوری اسلامی با اسراییل و ایجاد شرایط بخصوص و در صورت امکانات داخلی و در نظر گرفتن بسیاری از موارد بخصوص تلفات انسانی و …. مبارزه مسلحانه میتواند در نظر گرفته شود.
ولی با این عدم تجسم گسترده نیروهای مخالف جمهوری اسلامی این امکان بسیار ضعیف بنظر می رسد.