در سوگ شهاب موسویزاده (۱۹۴۵ – ۲۰۲۵)
هنرمند برجستۀ ایرانی، شهاب موسویزاده در یکم ژوئن ۲۰۲۵، از میان ما رفت. زندگی پربار او، تابلویی زنده از تعهد هنری، تفسیر اجتماعی و روحی بیکران از اکتشاف و خلاقیت بود.
سفر هنری موسویزاده در اواسط قرن گذشته آغاز شد و عمیقاً ریشه در جنبش رئالیسم اجتماعی داشت. آثار اولیه او به شکلی قدرتمند، چشمانداز اجتماعی-سیاسی ایران را به تصویر کشیدند و به عنوان صدایی بصری برای مردم عادی عمل کردند. آثار مهم او، پیرامون اساطیر و جنبش مشروطه در ایران، گواهی بر تعهد او به زندگی، نمایش روایتهای فرهنگی، تاریخی و مبارزات اجتماعی است. آثاراین دوره، او را به عنوان هنرمندی تثبیت کرد که بوم نقاشیاش نه صرفاً برای لذت زیباییشناختی، بلکه به عنوان ابزاری قدرتمند برای آگاهی و تفسیر اجتماعی به کار گرفته میشد.
شهاب موسویزاده فراتر از آثار پربار خود، مربیای دوستداشتنی نیز بود. استودیوی او در ایران و آلمان به مرکزی برای کاوش، بحث و گفتگو و پرورش استعدادهای نوظهور تبدیل شد، جایی که او، دوستان و هنرمندان جوان را با دنیای نقاشی و طراحی، با دنیای نور و تاریکی آشنا کرد. راهنماییهای او به شکلگیری نسل جدیدی از هنرمندان برجستۀ ایرانی و آلمانی کمک کرد.
در دو دهۀ پایانی عمر خود، شهاب دست به تحولی چشمگیر زد و با شور و شوق فراوان به هنر انتزاعی روی آورد. این دوره، که شامل آثار رئالیستی فراوانی چون “دستگیری بابک خرمدین” (۲۰۰۹) میشود، نشاندهنده تطبیقپذیری و روحیۀ هنری خلاق و پویای او بود. ورود او به انتزاع، تغییر سبک نبود، بلکه کاوشی عمیقاً شخصی و رضایتبخش در فرم، رنگ و احساس بود که بازتابدهنده رهایی عمیق در بیان خلاقانه اوست. این پیگیری شادمانه اشکال انتزاعی، رشد هنری مداوم و توانایی او در یافتن مسیرهای جدید برای بیان در طول دوران طولانی فعالیت هنریاش را به نمایش گذاشت.
میراث شهاب موسویزاده چندوجهی است. او استادی بود بسیار پرخوان و سخت کوش و خستگی ناپذیر که روشهای هنری متنوعی را درنوردید، از روایتهای تأثیرگذار سوررئالیسم و رئالیسم اجتماعی گرفته تا آزادی پرشور انتزاع. زندگی و آثار او گواهی بر قدرت ماندگار هنر به عنوان ابزاری برای بازتاب، الهامبخشی و آموزش است. او نه تنها به خاطر زیبایی و عمق نقاشیهایش، بلکه به خاطر روحیه تسلیمناپذیر و سهم بیبدیلش در میراث فرهنگی غنی ایران، در یادها خواهد ماند. سخت کوشی و بینش هنری او برای نسلهای آینده الهامبخش و طنینانداز خواهد بود.
تسلیت