موهبتِ مفقود –  جهانگیر صداقت فر

مجابم کن –
مجابم کن
        که در ظلماتِ فراگیر
                           چه گونه تو را می‌‌توان یافت ؟
***
فرسنگ تا فرسنگ
رهکوره‌های تنگِ خاک را
                         در کسوفِ مستولی
                                          در نوردیدم؛
از شهری به دیگر شهر
جغرافیای زمین را
               به دنبال تو
                          گشتم ؛
از جنگل‌های سوخته گذشتم
و در امتداد جویبارانی شفق گون
داغدارانِ قرون را دیدم
                      که گریبان دریده خون می‌‌گریستند .
دریا به دریا
تعفّنِ امواجِ آکنده به مردار را
                           تاب آوردم ؛
ساحل ،
    کران تا به کران،
کفن پوشِ کفی از گلبوته‌های سرخ بود
و سفر،
     باری،
 دراز بود و تباهیِ آرزومندی .
***
اکنون –
در برهوتِ ایستگاهِ زمان ،
در ناکجای جهان ایستاده ام
و از روزنِ حافظه
               منظرِ تاریخ را نظار می‌‌کنم :
نه –
تو در هیچ کجای این محبسِ بی‌ حصار نیستی‌ –
هرگز نبوده‌یی ؛
گیرم امیدِ گم شده‌یی تو
                     در غباریِ پرده‌ی خلقت.
 
نفرین به تو
            فرتوت واژه‌ی ژاژ زاد،
ای کلامِ دروغین :
                 آزادی !
  ********
جهانگیر صداقت فر