روز شنبه ۶ اردیبهشت ۱۴۰۴ با تصاویر هولناک انفجار اسکلهی رجایی بندرعباس آغاز شد و بیدرنگ موجی از اندوه و خشم ایران را فراگرفت.
این بار نیز، همچون موارد مشابه، سوگواری مردم به دهها پرسش بیپاسخ گره خورده است. آنچه در دسترس افکار عمومی است تصاویری پراکنده و گفتگوهای ضد و نقیض رسانههای حکومتی است. اما آنچه بر زمین واقعیت سوخته و از کف رفته جان و هستی مردم است.
حاکمیتی که یا فاجعه میآفریند و یا به فاجعه دامن میزند، این بار نیز میکوشد تا از واژهی «حادثه» مدد بگیرد و از مسئولیت خود در اطلاعرسانی شفاف، به ویژه از سوی منابع مسئول، و پاسخگویی به افکار عمومی شانه خالی کند. همانگونه که در برابر حوادثی چون پلاسکو، سانچی، معدن طبس، کمپ ترک اعتیاد و آتشسوزی زندان اوین چنین کرد. با این همه در سالهای اخیر در مواردی مانند ساقط کردن هواپیمای مسافربری و فاجعهی متروپل نیز بود که پس از فاجعه، دادخواهان بازی حکومت را بر هم زدند. امید است که این بار نیز وجدان بیدار جامعه به یاری بازماندگان و دادخواهان بیاید و حافظهی جمعی را از آفت فراموشی در امان نگه دارد.
کانون نویسندگان ایران درگذشت هموطنان در انفجار اسکلهی رجایی را به بازماندگان و مردم ایران تسلیت میگوید و خواهان اطلاعرسانی شفاف و روشن شدن همهی ابعاد این فاجعه است و از مردم آزادهی ایران میخواهد در غیاب مسئولیتپذیری حاکمیت، از یاری به آسیبدیدگان دریغ نورزند.
کانون نویسندگان ایران
۸ اردیبهشت ۱۴۰۴
