به فراوانی‌ی کمیاب‌اش (سروده‌ای منتشر نشده) – اسماعیل خویی

ژرف چون می‌نگرم
به فراوانی‌ی کمیاب‌اش در بود
و نمود
و نماد،
از هراس و حُرمت،
ناچار،               
خَم می‌آید کمرم.

حُرمت‌ام، امّا، با مهر می‌آمیزد،
چون می‌افتد نظرم
به فراوانی‌ی کمیاب‌اش در بود
و نمود
و نماد،
که فراوان‌تر باید باشد،
ور نیز                
در یکی تن:
تا تو هم باشی.

ور نباشد از بودش هیچ نمادی و نمود،
تو هم، البتّه، نخواهی بود:

زندگی را می‌گویم،
ای مرگ!

دهم اردیبهشت ۱۳۹۷،

بیدرکجای لندن