همزمان با فرارسیدن روز دهم مقاومت، جامعه ایران در نقطه تلاقی بحرانهای عمیق و چندلایه اقتصادی، اجتماعی و حقوقی–سیاسی قرار گرفته است. در شامگاه سهشنبه ۱۶ دی، عبور دلار از مرز ۱۵۰ هزار تومان و سکه از ۱۷۰ میلیون تومان، تنها شاخصهای عددی یک فروپاشی فراگیر هستند؛ فروپاشیای که معیشت، امنیت اجتماعی و آینده اکثریت مردم را درهم شکسته و شکاف دولت و ملت را به مرحلهای انفجاری رسانده است. شوکهای وارده به ارز و طلا، همچنان با شتاب رکوردهای تازهای را رقم میزند و نشانههای ورود کشور به مرحله ناپایداری ساختاری را آشکار میسازد.
در چنین بستری، با اعلام همبستگیهای سراسری احزاب کرد، مناطق کردنشین کشور بار دیگر ــ همانند دوران جنبش «زن، زندگی، آزادی» ــ به یکی از کانونهای فعال و الهامبخش جنبش آزادیخواهانه و دادخواهانه ایران بدل شدهاند. این همبستگیها و تجمعها، بخشی از روندی گستردهتر است که شهرهای بزرگ و پایتخت را نیز بهسوی شکلگیری گردهماییهای دهها و صدها هزار نفریِ متشکل و همبسته سوق میدهد.
جنبش پرشور و فزاینده مردم ایران، که ریشه در مطالبات انباشته اقتصادی، اجتماعی و حقوقی–سیاسی دارد، دیگر جنبشی مقطعی یا پراکنده نیست. روز دهم مقاومت نماد پایداری شهروندانی است که با آگاهی ژرفتر، مطالبات روشنتر و افقهایی گستردهتر، بر آزادی، عدالت، کرامت انسانی و حق حاکمیت مردم پافشاری میکنند. چشمانداز پیشِرو، گسترش همزمان بحرانها و افزایش سطح و عمق مطالبات عمومی است؛ روندی که ناگزیر جامعه را با نظم فرسوده و ایرانویرانگر حاکم روبهرو میکند.
در این شرایط، تصویر اتحاد ملی و روندهای رستاخیز شهروندی و میهنی بهگونهای بیسابقه فرصت بروز و تحقق یافته است. اکنون هنگامهای یگانه برای نبردی میهنی و متحدانه فرا رسیده است؛ نبردی که در آن همه گروهها، صنفها، نهادهای مدنی، سازمانها، شخصیتهای سیاسی و شبکههای اجتماعی و رسانهای باید دلها و صداهای خود را به هم پیوند دهند.
برای سرنگونی حکومت ایرانویرانگر اسلامی و گشودن راه گذار به آزادی و دموکراسی، همگرایی نیروهای آزادیخواه و دموکراتیک نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی تاریخی است. پیروزی در یکقدمی ماست، اگر اراده جمعی، سازمانیافتگی و همبستگی ملی بهدرستی به میدان آید.
پاینده ایران
به امید آزادی، سرافرازی و بهروزی مردم ایران
البرز سلیمی – ۱۶ دی ۱۴۰۴
