به تمامی وجدانهای بیدار و انسانهایی که به آزادی، عدالت اجتماعی و کرامت انسانی باور دارند؛
آنچه امروز در ایران جریان دارد، نه یک اعتراض عادی، بلکه مقاومت سازمانیافته مردمی علیه نظامی سرکوبگر، فاسد، خشونتمحور و تمامیتخواه است؛ نظامی که بقای خود را بر پایه قتل معترضان، بازداشتهای گسترده، شکنجه سیستماتیک، ارعاب سازمانیافته و نقض مستمر و هدفمند حقوق بشر بنا کرده است.
در شهرهای مختلف ایران، مردم با شجاعت و مسئولیتپذیری مدنی علیه استبداد حاکم به پا خاستهاند؛ اما پاسخ حاکمیت، سرکوب خونین، تیراندازی مستقیم، بازداشتهای فلهای، ناپدیدسازی اجباری، صدور احکام سنگین، شکنجه جسمی و روانی و فشار سیستماتیک بر خانوادههای معترضان بوده است. گزارشهای متعدد و مستند حاکی از محرومیت بازداشتشدگان از دادرسی عادلانه و استمرار رفتارهای غیرانسانی در بازداشتگاهها و زندانهاست.
این اقدامات، مصادیق روشن جنایت علیه بشریت و نقض فاحش و سازمانیافته تعهدات بینالمللی حقوق بشر است. مسئولیت مستقیم این جنایات بر عهده ساختار حاکمیتی است که هرگونه اعتراض مسالمتآمیز، آزادی بیان و مطالبه عدالت را با خشونت عریان پاسخ میدهد.
شورای همبستگی پناهجویان و پناهندگان در ترکیه با قاطعیت اعلام میکند:
سکوت جامعه جهانی، عادیسازی روابط سیاسی و بیعملی نهادهای بینالمللی در برابر این جنایات، بهمعنای همدستی عملی با سرکوب، شکنجه و قتل معترضان است.
ما از دولتها، سازمان ملل متحد، نهادهای بینالمللی حقوق بشر، اتحادیهها، سازمانهای مدنی و رسانههای مستقل میخواهیم که:
حمایتی فعال، علنی و قاطع از اعتراضات آزادیخواهانه مردم ایران بهعمل آورند؛
عاملان و آمران قتل، شکنجه و سرکوب را پاسخگو سازند؛
و با پایان دادن به مصونیت از مجازات، در کنار قربانیان این جنایات بایستند.
آزادی مردم ایران از
«ظلم، ستم، بیعدالتی، خفقان و استبداد»
نهتنها حق انکارناپذیر یک ملت، بلکه ضرورتی تاریخی برای پایان دادن به چرخه خشونت دولتی و افراطگرایی سازمانیافته در خاورمیانه است.
ما در کنار مردم ایران ایستادهایم.
سکوت نمیکنیم.
بیطرفی در برابر جنایت، مشارکت در آن است.
شورای همبستگی پناهجویان و پناهندگان در ترکیه
دیماه ۱۴۰۴
