کشوردرچنبره ای ازبحران ها وابربحران ها گرفتارآمده است. بیکاری، گرانی، فقروناداری، فساد وویژه خواری بیداد می کند. کمبود آب، برق وگازازجمله مشکلاتی هستند درسطح ملی، وحکومت نشان دادده که ناتوان ازحل آن هاست. آلودگی هوا زندگی را برای مردمان اغلب شهرهای بزرگ وکوچک جهنم کرده است. با اضافه برداشت ازسفره های آب زیرزمینی دشتها، سهم نسل های آینده ازاین منابع هم پیش خورشده است. پیامد این میزان برداشت ازسفره های آب زیرزمینی دشت ها، همراه با کاهش میزان بارندگی درسال های اخیر، فرونشست دشت ها است، که موجب خسارت به مناطق مسکونی وزیرساخت های حیاتی کشورمی شود ومهمتراینکه احیاء مجدد آن ها رابسیارمشکل وچه بسا غیرممکن کرده است. سیاست های نا درست کشاورزی، افزایش سطح زیرکشت محصولات آبی، روش های آبیاری سنتی، استقرارصنایع آب بردرمناطق کم آب، لطمات جبران ناپذیری به محیط زیست وبویژه دریاچه ها وتالاب ها وارد آورده وبا خشک شدن آن ها وتولید گرد وغباروجابجایی آملاح، محیط پیرامونی را برای فعالیت های کشاورزی وصنعتی وسکونتگاه ها پرمخاطره کرده است. این موارد فقط بخشی ازمنظومه بحران های امروزکشوراست، که حکایت ازناکارآمدی نظام حکمرانی دارد.
واقعیت این است که دغدغه های مردم بخاطرمشکلات وسختی های زندگی، متاثرازناکارآمدی نظام دراداره امورکشوروتحریم های آمریکا، با تهدید حمله نظامی مجدد اسرائیل وآمریکا علیه ایران بیشترهم شده است وهیچ افق روشنی برای عبورازبحران ها دیده نمی شود. به نظرمی رسد که همه امورکشورقفل شده وامیدی به مهاربحران ها وگشایش درکارها وجود ندارد وبا ادامه سیاست های جاری درکشور، به مراتب روزهای سخت تری را باید انتظارداشت. یقینا با استمراروضعیت کنونی، بدون تغییررویکرد های نظام درعرصه های داخلی وخارجی وعدم تکیه برراه های عقلانی، به نظرمی رسد مردم امید خود را ازحاکمیت برای اصلاح امورازدست داده اند وبرای روی آوردن حاکمیت به سوی مردم احتمال کمی قائل اند. ازاین روبرای دست یافتن به اهدافشان خود را ناگزیربه پرداخت هزینه های سنگین می بینند.
همانگونه که صاحب نظران، احزاب، سازمان های سیاسی وتشکل های مدنی وصنفی کرارا درخواست کرده اند، نظام حکمرانی برای گشودن راه بن بستی که کشوردرآن قرارداده شده، باید رویکردی متفاوت با دیروزوامروزدرپیش گیرد. رویکرد بازگشت به مردم وحل وفصل مشکلات باکشورهای غربی ومنطقه درسطحی ازتنظیمات جهانی که تهدید به جنگ وفشارتحریم ها را ازسرمردم دورکند وبا مشارکت آنان به حل بحران های جاری درکشوراقدام نماید. اما همانطورکه اشاره شد، روند تحولات جاری ازچشم اندازامید بخش حکایت نمی کند. آقای پزشکیان برغم نیت خیرخواهانه اش تا کنون نتوانسته به وعده های انتخاباتی اش عمل کند. اودربرابرخواسته های مردم، نه درمقام مجری ومسئول بلکه همانند آنان ازموضع پرسشگری ظاهرمی شود وازمردم که دیواربلندی آنان را ازاوجدا وهمه راه های مشارکت آنان رابا دولت مسدود کرده است، می خواهد به یاری اش بروند. با این رویکرد دولت، گرهی ازمشکلات مردم کشورگشوده نمی شود. نظام حکمرانی باید برایجاد شرایطی اهتمام ورزد که درعمل به مشارکت مردم با دولت بیانجامد. پاسخ به مطالبات وعمل به پشنهادهای مردم نباید درسطح گفتاری ونوشتاری متوقف بماند ومی بایست با گامی به پیش به حوزه عمل فرابروید، امری که انتظارنمی رود وحتی درافق تحولات هم دیده نمی شود.
امروزدردهای جامعه برمردم آشکاراست. باید درپی اکسیردرمان بود وزنجیره دردها رادرمان کرد.این ارزیابی به مردم می گوید چنانچه راه حل ها وراهکارهای اصلاح امورشنیده نشود، وحاکمیت ازپذیرش مشارکت مردم برای عبورازبحران ها امتناع کند، باید مطالبات وراهکارها صریح تروبا صدای بلندتروبا مشارکت افراد بیشتروبه صورت سازمان یافته، تبلیغ وترویج وازهراقدامی که جنبش را ازمسیراصلی دورکرده وحاشیه را به جای متن می نشاند، پرهیزشود. مروری برمشخصات جنبش های اعتراضی درسال های اخیرکه خود جوش وبدون رهبری متمرکزبود، گویای آن است که دستآوردها وهزینه ها با هم تناسبی نداشتند وطبعا درمبارزات جاری وآینده باید به این تجارب عنایت ویژه داشت. با این نگاه به تجربیات گذشته جنبش، می توان سطح مبارزه را ارتقاء بخشید وازتبلیغات گفتاری ونوشتاری به گردهمایی ها واعتراضات کنترل شده میدانی روی آورد وزمینه اتحادها وائتلاف ها را برای اثرگذاری بیشتربرروند تحولات فراهم نمود. امروزمطالبات اقتصادی خواست اکثریت قریب به اتفاق مردم است. با تجمیع این خواسته ها وتمرکزبرفصول مشترک مطالبات که هرصنف وگروه جدا گانه فریاد می زنند، می توان افراد بیشتری را پیرامون مطالبات مشترک با هم گرد آورد. باید درکنارمردم وهمراه با انان بود وازحقوق صنفی وسیاسی آنان حمایت کرد.
بنا برآنچه گفته شد، امروزجامعه ایران بیش ازهرزمان دیگری برای تغییرآمادگی دارد. نیروهای سیاسی با ارزیابی این شرایط، تاکتیک های خود را برای رسیدن به هدف هایشان تعریف کرده اند. گرچه هنوزطرفداران گذارمسالمت آمیز، ازتحول خواهان تا اصلاح طلبان، با ترجمه ازواژه” گذار”، هنوزدست بالا تری درسپهرسیاسی کشوردارند، اما این شرایط به سرعت درحال تغییراست، ونباید نقش وتاثیردیگرنیروهای سکولارومذهبی اقتدارگرا را، برغم رویکرد متفاوت با یکدیگرکه پا درکنارجنبش معترضان دارند، نا دیده گرفت. لذا شرایط متحول امروزکشورایجاب می کند نیروهای چپ ودمکرات برای تاثیرگذاری برروند تحولات درعین تلاش برای اتحاد یا ائتلاف با هم که زمینه سازنزدیکی کارگران وزحمتکشان شهرها وروستا برای تحقق هدفی واحد است، برای همکاری وائتلاف با نیروهای ملی مذهبی واصلاح طلبان معتقد به گذارمسالمت آمیزنیزکه درصحنه سیاسی کشورحضورموثروفعال دارند، بکوشند، چه بی تفاوتی دربرابربحران ها وسکوت دربرابرعوامل موجد آن وامید بازگشت حاکمیت به مردم که با احتمال کمی روبرواست، فاصله آنان را با اغلب مردم که ازنظام قطع امید کرده اند بیشترمی کند ومیدان مبارزه به آنانی وا گذارمی شود که با منافع ومصالح زحمتکشان شهرها وروستا ها قرابتی ندارند.
گروه خرداد هوادار سازمان فدائیان خلق ایران(اکثریت)-داخل کشور
دهم دیماه ۱۴۰۴
