زنستیزان
دو چهرهاند
از یک ترس کهنه
.
یکی
با مشتهای گرهکرده
و شعارهای براق رهایی
زن را
به فردایی نامعلوم
به «بعد از انقلاب»
تبعید میکند
.
دیگری
با کراوات یا تسبیح
با واژهی آرام «طبیعت»
زن را
به خانه
به سکوت
به اطاعت
برمیگرداند
.
یکی بدن زن را
نقشهی تاکتیک میبیند
دیگری بدن زن را
سند مالکیت اخلاق
.
یکی میگوید:
الان وقتش نیست
دیگری میگوید:
اصلاً حقش نیست
.
یکی چپ است
یکی راست
اما زن
جهتیست
که هر دو
از آن میترسند
.
و تاریخ
بارها نوشته است
زنستیزان
با هر نام
با هر پرچم
در پایان
همیشه
در یک صف میایستند
در مقابل زن
.
۱۴ دسامبر ۲۰۲۵
