جمعه ۱۴ آذر ماه، مأموران امنیتی حکومت با حمله به اعضای کانون نویسندگان ایران، از برگزاری مراسم سالگرد دو ستمکشتهی قتلهای سیاسی-حکومتی، محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، جلوگیری کردند.
امسال مأموران امنیتی پا را از محاصرهی گورستان و خیابانهای منتهی به آن فراتر گذاشتند و از ابتدا با تهدید سعی کردند اعضای کانون و سایر حاضران را متفرق کنند.
هنوز دقایقی از جمع شدن حاضران نگذشته بود که مأموران تلفن همراه یکی از اعضای کانون، سارا زارعی، را به این بهانه که از حاضران عکس گرفته است، ربودند. بلافاصله پس از اعتراض دیگر اعضای کانون، مأموران امنیتی زارعی را با کشیدن و هل دادن و دشنام از جمع جدا کردند. با تداوم اعتراض حاضران، حملهی مأموران و تهدیدهای علنی آغاز شد. مأموران به علیرضا بهنام، رضا خندان (مهابادی)، روزبه سوهانی، قارن سوادکوهی، آیدا عمیدی، اکبر معصومبیگی و سیامک میرزاده حمله و سایر حاضران را تهدید کردند. در میانهی این یورش جملاتی چون «استخوانهایت را خرد میکنم»، «سرت را میبرم» و … بین دشنامها شنیده میشد. اعضای کانون نویسندگان ایران ایستادند تا زارعی رها شود و پس از بازگشتن او به جمع یاران کانونیاش در پی فشار نیروهای امنیتی ناچار به ترک محل شدند.
۲۷ سال از قتل حکومتی محمد مختاری و محمدجعفر پوینده، دو عضو سرفراز و آزادیخواه کانون نویسندگان ایران، گذشته است. امسال حکومت فقط مانع از گرد آمدن اعضای کانون نویسندگان ایران بر مزار یاران خود نشد، بلکه با حمله و تهدید، دیگربار چهرهی آزادیکش خود را در برابر آزادیخواهی و دادخواهی کانون به نمایش گذاشت.
حضور هر سالهی کانون نویسندگان ایران بر مزار کشتگان راه آزادی اندیشه و بیان، پاسداشت راه آنان و پای فشردن بر دادخواهی است. مسیری که به بهای خون یاران کانونی آغاز شده است، با ضرب و جرح و دشنام و تهدید پایان نمییابد.
یک پاسخ
دو سرفراز همیشه ی تاریخ و سند جنایت مسلمانان.
لابد حالا بعضی از ایرانیانی که خود را مسلمان می انگارند ادعا میکنند که جزو این گروه نیستند. چنین نیست.
وقتی شما در سمت دیگر میدان و در زمره ی لشکریان اسلام قرار گرفته اید شریک جرم هستید مثل این میماند که کسی راننده ی دزدان بانک بوده باشد و خود را بیگناه بنامد و چنین از خود دفاع کند که من فقط یک راننده بودم.