گروهی از کنشگران سیاسی و مدنی درباره درگذشت فاجعهبار احمد بالدی بیانیهای منتشر کرده و نوشتهاند: ما، جمعی از کنشگران سیاسی و مدنی، با تسلیت به خانوادهی احمد بالدی و ابراز همدردی با مردم ستمدیدهی آن دیار، تأکید میکنیم که رفع مشکلات ساختاری مردم اهواز و دیگر مردمان پیرامونی، و پایاندادن به ستم ملی، جز با برپایی نظامی جمهوری با ساختار غیرمتمرکز و حق ملیت ها در اداره امور خویش، ممکن نخواهد بود
روز یکشنبه ۱۱ آبانماه ۱۴۰۴ (۲ نوامبر ۲۰۲۵)، خبر خودسوزی احمد بالدی، دانشجوی بیستساله عرب، مردم اهواز و سراسر ایران را در بهت و اندوه فرو برد. علت این اقدام دلخراش، تخریب کیوسکى بود که بیش از دو دهه، منبع امرار معاش خانوادهاش به شمار میرفت. مأموران شهرداری نهتنها کیوسک را ویران کردند بلکه از تحقیر و خشونت در برخورد با او و مادرش دریغ نکردند، وحتى به روایتی، فندکی نیز به او تعارف کردند تا خود را آتش بزند.
این است شیوهی رفتار مسئولان جمهوری اسلامی با مردمی که همواره «مرزبانان وطن» خوانده شدهاند؛ مردمی که از سرزمین و ثروتهای زیر پایشان جز دود و شعلههای آلودهی فلرهای نفتی، آلودگی هوا و آب، خشکشدن تالابها، انحراف رودخانهها، کمآبی، بیآبی، تشنگی، زندان، شکنجه، اعدام و بیکاری گسترده، بهرهای نبردهاند.
از ده سال پیش که یونس عساکره دستفروش در شهر محمره (خرمشهر) در اعتراض به فقر و فشار شهردارى، خود را به آتش کشید، تا امروز که شاهد مرگ تراژیک احمد بالدی هستیم، دهها شهروند عرب بر اثر بیکاری، اخراج از کار و ناامیدى و هراس از گرسنگی، دست به خودکشی زدهاند؛ در استانی که پس از تهران، بالاترین سهم را در تولید ناخالص ملی کشور دارد، اما مردمانش در فقر زندگی میکنند و بنا بر آمار رسمی، در جایگاه نخست «فلاکت» در ایران جاى دارند.
در کنار این تبعیضهای اقتصادی، مردم عرب اهواز در معرض هجوم جریانهای ناسیونالیستی عربستیز و منکران هویت اتنیکى، زبانی و فرهنگی خود نیز قرار گرفتهاند.
صحنهی دردناک خودسوزی احمد بالدی، بازتابی است از رنج و مشقت روزمرهی مردم عرب؛ رنجی که نتیجهی سیاستهای تبعیضآمیز و حذفگرایانهی چند دههی اخیر حاکمان در تهران است.
ما، جمعی از کنشگران سیاسی و مدنی، با تسلیت به خانوادهی احمد بالدی و ابراز همدردی با مردم ستمدیدهی آن دیار، تأکید میکنیم که رفع مشکلات ساختاری مردم اهواز و دیگر مردمان پیرامونی، و پایاندادن به ستم ملی، جز با برپایی نظامی جمهوری با ساختار غیرمتمرکز و حق ملیت ها در اداره امور خویش، ممکن نخواهدبود.
امضا کنندگان:
آ
آتیلا عمادی
آراز جباری
آوشار عباسی
آیاز عبادی
ا
ابراهیم مددزاده
احد وکیلی
احمد عباسی
احمد زهرونی
اعظم همرنگ
الهام ورشوچی
امیر آهنگری
امیر مهدی پور
اوغوز بهادر
اوماى رادمهر
اکبر کرمی
احمد حمید
ب
بابک آکسون
بهزاد اقدمی
پ
پویا پورهمتی
پینار وثوقی
پورنگ خادمی
پریناز رحمت الهی
ت
ترانه آبروش
ج
جمشید یارعلی
جواد مرندی
جوما بورش
ح
حامد گلزاری
حامد صفری
حامد کنانی
حسن افراز
حسن شریعت مداری
حسن نایب هاشم
حسین یحیایی
حسین لاجوردی
حمید کاویان
د
دومان رادمهر
دیاکو علوی
ر
رضا روزیخواه
رضا مسلمی
ژ
ژاله تبریزی
ژیلا خیر
س
سارا سیاهپور
سلیم احمدیان
سلیمه فتوحی
سیمین صبری
سهیلا انزلی
ش
شیدا آذری
شعله پاکروان
شعله زمینی
شیرین رضایی
شیرین فیروزی
شادی امین
ض
ضیا صدراالشرافی
ط
طالب عامری
ع
علی پُرسان
علیرضا اردبیلی
علیرضا تبریزی
عواطف اسدی
عادل السویدی
غ
غزل رسولی
ف
فاطمه امین زاده
فرامرز بختیار
فرهاد مجیدزاده
ک
کریم بگجانی
کریم دحیمی
کیانا کثیری
کیقباد اسماعیل پور
کاظم مجدم
م
ماشاءالله رزمی
مجید جوادی آراز
محمد صفوی
محمد نظری
محمدرضا خشتی
محمدرضا سرگلزایی
محسن رسولی
مهدی انصاری
مهدی خادمی
مهسا معین
میثم امیدی
مینا احدی
موسىى الرضا جلیلی جشنآباد
میترا محمودی
ن
ناهید حسینی
نگار گلکار
نوری آلحمزه
نرگس کرمانشاهی
هـ / ه
هانی باوی
هُدا کریمی صدر
ی
یونس شاملی
یونس سلطانزاده
یوسف عزیزی بنیطرف
یوسف کُر
مؤرخ : ۱۴ نوامبر ۲۰۲۵ – ۲۳ آبان ۱۴۰۴
یک پاسخ
پیش بسوی فدرالیسم و عدالت اجتماعی!