گوشزد-۲ – جهانگیر صداقت‌فر

دگر از ما‌یِ سالدیده گذشت،
                                       های
تو کاری بکن اکنون
                            جوانِ هوشیار.
.
پتکی بزن به سدِّ حصاری که راه بگشائی؛
رودی بشو که نقشِ سراب را
                                         ز دشتِ شب زده بربزدائی.
 .
ابری بشو که بر کویریِ دل‌هایِ تشنه بباری؛
پلی‌ بساز
            تا ز هم رمیده‌گانِ جهان را به هم آری.
 .
دگر از ما‌یِ نفس بریده گذشت،
تو بادِ شُرطه باش و جهازِ زمین را ز ورطه‌هایِ خطر
به ساحلی که امن و امان ببر.
.
ما بی‌ غشان
                 هر آنچه‌ها که ساختیم
همه بر خاکِ پوده بود
                                پنداری،
با تلنگرِ بادی فرو ریخت
                                    مثلِ هواری؛
تو بر ستیغِ صخره سارِ باستان
                                             ا ما،
کاخی چنان بساز
                        که تا دیرِ زمانه بپاید.
.
ما پوینده‌گانِ چشمه
همه گول خورده‌گان سراب بوده‌ایم؛
تو قنات گونه روان باش
تا کویرِ عطش کشیده آب بزاید.
.
باری،
ز ما‌یِ کمر شکسته‌یِ خسته
                                        گذشته دگر،
                                                          آری
وقت است
              تا تو به همت کمر برببندی،
و سرنوشتِ جهان را
در دگرگونه طرحی نوین بنگاری.
***
سان رافائل- ۱۲ آگست ۲۰۲۵
جهانگیر صداقت  فر