قدرت امیری کلهر رفت و اندوه‌ها در دل‌ها نشاند – بهزاد کریمی

بامداد یکشنبه ۵ مرداد خبر درگذشت قدرت امیری کلهر را بعد از ماه‌ها درد کشیدن‌های او شنیدیم و در اندوه نشستیم. وی اوایل شب ۴ مرداد آخرین نفس‌‌هایش را کشید و با زندگی وداع گفت. قدرت در پی جراحی بسیار سنگین به کُما رفته بود که دو ساعت بعد قلب مهربانش برای همیشه از تپش ایستاد. با رفتن این زنده‌یاد، اندوهی ژرف بر دل‌ها نشسته است.

نیمه‌ی دهه‌ی ۹۰ میلادی بود که این مهربان‌یار زاده‌ی سال ۱۳۴۰ قصر شیرین را در هلند بازیافتم. تعریف کرد که سال اول انقلاب، هنگام نوجوانی‌‌ مرا در این شهر دیده بود. طی این دیدار کوتاه‌ که دو هم‌شهری هم‌اندیش و هم‌نسل‌اش را بهمراه داشت، چنان مهربانانه بر دلم نشست که گرمای دوستی و محبت ماندگارش برایم همیشگی شد.

قدرت کلهر از نوجوانی به هواداری از جنبش فدایی برخاست و با یک دنیا انرژی و توانایی و سری پرشور خود را وقف مبارزه برای عدالت اجتماعی کرد. تا زادگاهش به اشغال ارتش مهاجم درآمد و کشور در جنگ دفاعی علیه متجاوز قرار گرفت، به دفاع برآمد و طی دوره‌ی سربازی شهرت در جسارت یافت. او همزمان عضو «پیشگام» شهرش بود.

هنگامی هم که برای ادامه‌ی تحصیل وارد دانشسرای کرمانشاه شد، به فعالیت سازمانی خود در تشکیلات مرکز استان ادامه داد. قدرت، به پشتوانه‌ی تحرک و تهوری که داشت در فعالیت علیه اقدامات فاشیستی گروه جنایتکار «شیت» انجام وظیفه‌ی جانانه ‌کرد. در همین رابطه بارها به خطر افتاد، هربار اما گزمه‌های در حال تعقیب‌ خود را ناکام گذاشت.

قدرت امیری کلهر، در دوره‌ی طولانی مهاجرت فعالیت سیاسی خود را در سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت) با نام «سیامک»  پیش بُرد و از ۷ سال پیش که حزب چپ ایران تاسیس یافت، فعالیتش را متمرکز در این حزب کرد. قدرت پیش از آنکه بیماری‌اش عود کند، به عنوان عضو شورای مرکزی حزب چپ  انجام وظیفه نمود.     

ارتباط‌گیری وسیع و دوست‌یابی سریع، مشخصه‌ی بارز قدرت بود و همین هم او را در موقعیت برقراری مناسبات سیاسی با دیگری قرار می‌داد. ناشی از این، همگان او را به مهمان‌دوستی کم‌مانند می‌شناختند. خوش‌مشرب و شوخ و بذله‌گو، گرمابخش محفل بود با قریحه‌ی شعر‌خوانی و آواز سردادن‌ در صدایی دلنشین و شرح ظرایف همانی که می‌خواند. 

قدرت نه فقط از پای‌ثابت‌های اردوی فرهنگی هر ساله‌ی «ریژاو» به شمار می‌آمد که از سال ۱۹۹۹ در زمره پیگیرهای این گردهمایی و جزو اصلی‌ترین برگزارکنندگان آن بود. او وظیفه‌ی تجمیع افراد برای رونق بیشتر اردو، یافتن مدعوین تازه برای آن، زحمات عرق‌ریز در طول روز اردو و شمع‌افروزی شادیانه و خاطره‌گفتن‌های شبانه را پیش می‌بُرد. 

فقط هم اداره‌ی اردوی جمعی «ریژاو» نبود که به وجود و همت وی میسر می‌شد. این تلاش‌گر فعالیت سیاسی با آن ته لهجه‌ی شیرین کُردی، در نشست‌های حزبی نیز محور هم‌دلی‌ها و عاطفه‌پروری‌ها‌ی ماندگار بود. این روحیه را هم بیشتر از هرجا با مهرورزی‌ به همسر و در علایقی شگرف به فرزندان و نوه‌ها درون خانواده‌‌ای هم‌بسته‌ بازتاب می‌داد.

در واپسین ماه‌های حیات قدرت، بسیارانی نگران این شیفته جان بودند که تا کجا پایدار می‌ماند و چیست راه علاج برای غلبه بر دردی که جانش را ذره ذره فرومی‌کاهد؟ قهرمان این تیمار اما، باز همسر و همیار ‌همه عُمری‌اش پروانه بود که از هیچ تلاش و مایه‌گذاری دریغ نورزید. کوشش‌هایی که آن را خانواده‌ و دیرینه دوستانش تکمیل ‌کردند.

نام و یاد و خاطرات ماندگار قدرت امیری، برای آن انبوهی از‌ انسان‌ها فراموش ناشدنی است که این کلهر طی زندگی مبارزاتی و اجتماعی خود رفاقت و دوستی با آنان را اندوخته‌‌ی انبانِ محبت خود کرد. معمولاً زیاد نیستند آنانی که زیست در مناسبات مردمی گسترده دارند؛ قدرت اما از آنانی بود که هر جا می‌رفت بذر مِهر می‌کاشت و میوه‌‌‌ی ‌آشنایی می‌چید.

این درگذشت اندوهبار را، به پروانه گرامی و فرزندان عزیز قدرت: مهسا، مژده و آرمین، نواده‌های دلبند و دامادها، نیز به بازماندگان، رفقا و دوستان بسیاری که قدرت آنان را ثروت زندگی‌ خود می‌دانست و می‌نامید، به هر همراه سیاسی وی طی ۴۷ سال زندگی سیاسی‌اش‌، به رفقای او در حزب چپ ایران و جنبش فدایی تسلیت می‌گویم.

بهزاد کریمی ۶ مرداد ماه ۱۴۰۴ برابر با ۲۸ ژوئیه   

  *اخبارروز درگذشت زنده‌یاد قدرت امیری کلهر را به خانواده، بستگان و دوستداران ایشان تسلیت می‌گوید.