میزان رسانه قوه قضائیه، ماشین صدور اعدام جمهوری اسلامی، از به دار آویختن دو زندانی سیاسی، مهدی حسنی و بهروز احسانی اسلاملو، به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران در سحرگاه یکشنبه ۵ مرداد ۱۴۰۴ خبر داد.
این دو همانند هزاران زندانی سیاسی که رژیم تبهکار جمهوری اسلامی از زمان بهقدرت رسیدناش با ادعایهای کاذب و اتهامات دروغین در دادگاههای ناعادلانه و بدون طی مراحل حقوقی و قانونی، در شماری از موارد با اعترافات اجباری در زندان به قتل رسیدند، اعدام شدند.
مهدی حسنی و بهروز احسانی اسلاملو در شهریور ۱۴۰۳ با حکم ایمان افشاری، رئیس شعبه ۲۶ “بیدادگاه انقلاب اسلامی تهران”، به اتهام «بغی، محاربه، افساد فیالارض، عضویت در سازمان مجاهدین خلق، جمعآوری اطلاعات طبقهبندی شده و اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» به اعدام محکوم شده بودند. به ادعای دستگاه قضایی جمهوری اسلامی، این دو زندانی سیاسی اقدام به “ساخت لانچر و خمپارهانداز دستی میکردند و با پرتابههای بیدقت به شهروندان، منازل، اماکن خدماتی و اداری، مراکز آموزشی و خیریه خسارت میزدند و تلفات میگرفتند.”
دادگاههای جمهوری اسلامی که بیدادگاه هستند تا دادگاه، مجری صدور اعدام و اتهاماتی هستند که بازجویان دستگاههای اطلاعاتی جمهوری اسلامی به آنان براساس سیاست سرکوب و کشتار جمهوری اسلامی دیکته میکنند.
رژیم جمهوری اسلامی، همچون تمام عمر ننگیناش، این دو را نیز برای نشاندن ترس در جامعه و در دل مردم به قتل رساند. جمهوری اسلامی بیش از چهل تن دیگر از فرزندان تودههای مردم که به اعدام محکوم شدهاند، از جمله شریفه محمدی، وریشه مرادی، پخشان عزیزی، میلاد آرمون، علیرضا کفایی، امیرمحمد خوشاقبال، نوید نجاران، حسین نعمتی، علیرضا مرداسی، یعقوب درخشان، علیرضا برمرزپورناک، شش تن از معترضان جنبش انقلابی زن زندگی معروف به «پرونده اکباتان»، عباس و حبیب دریس را به گروگان گرفته و ممکن است هر لحظه آنها را به قتل برساند.
کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)، قویا اعدام مهدی حسنی و بهروز احسانی اسلاملو را محکوم میکند و از مردم آزادیخواه ایران و مخالفان اعدام میخواهد صدایشان را علیه حکم ضدبشری اعدام بلند کنند. اعدام، قتل حکومتی است و باید متوقف شود.
کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)
۵ مرداد ۱۴۰۴ برابر با ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۵
یک پاسخ
این هم شده مبارزه مسالمت آمیز. صادر کردن بیانیه با یا بدون امضاء عده ای. ایکاش صادر کنندگان این بیانیه ها نمونه ای از سقوط دیکتاتور ها از این طریق را بما نشان میدادند تا به کارایی آن کمی امیدوار میشدیم.