آزادی


جهان آزاد


• پارو بکش
و بادبان سبز برافراز
و از مخافت این ساحل خراب
                                  گذرکن ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
پنج‌شنبه  ۲٣ فروردين ۱٣۹۷ -  ۱۲ آوريل ۲۰۱٨




" وامانده در عذابم انداخته است

در راه پر مخافت این ساحل خراب

و فاصله است آب

امدادی ای رفیقان با من".

                               نیما



پارو بکش

و بادبان سبزبرافراز

و از مخافت این ساحل خراب

                                  گذرکن

تا،

    نخل‌های دامن کارون

و دشت‌های تشنه ی زاینده‌رود را

عطرنوازشت

                  بشکوفاند



ای شاه‌بال معجزه ی سیمرغ

ای سایه ی طلایی خورشید

ای آروزی دیرین،

                      شیرین:

                              "آزادی"،

پارو بکش

و بادبان سبز برافراز

آرام،

در آبهای مضطرب سرزمین من،

پهلو بگیر؛

"بنمای رخ

          که باغ و گلستانم آرزوست"

دستی بناز بیفشان

پایی بکوب،

             با عشق

"رقص تو در میانه ی میدانم آرزوست"



***



هنوز فاصله است آب

میان ما آری؛

هنوز،

       آب فاصله است                     

و باد و آتش و خاک و گیاه

                                  نیز هنوز

همیشه

          فاصله اند



تو پشت کوهه ی موج،

                            آنسو

سترگ و سبز و جوان ایستاده ای

                                        خاموش                  

و ما در این شب اندوهنا ک

                               مانده فراموش



و در میانه،

            حدیث قدیم جیم و

                                  ه

                                     و لام

حدیث محنت ایام

حدیث دام، دد و دام، دام دام و

                                 دد و دام



پاروبکش

ای ناخدای روشنی و

                      نان و

                              عشق،

ای ناخدای آشتی و شادی

آهای ... آزادی،

پارو بکش

و بادبان سبز برافراز

پرکن تمام فاصله هارا

تمام فاصله ها را

                     تمام کن

                               پرکن

کنار حوضچه

                   میخک بکار

                               میخک سرخ

تا پیرمردشاعر

وقتی که از غروب نمارستاق*

خرد و خراب و خسته و غمناک

                               بشهر می آید،

قبای ژنده ی خودرا

                      به آن بیاویزد



ای ناخدای کشتی لبخند و آشتی

پاروبکش

و بادبان برافراز



صد سال از حضور تو در آستانه

                                       می گذرد،

صد سال آزگار

اما هنوز؛

این سرزمین خونین

                        در انتظار توست

و کوچه های ساکت و سرد امیر خیز

سم‌کوبه های اسب سواران را

هنوزچشم براهند

آری هنوز؛

سیوند در محاصره ی سیل است

و مردم سیلک، سلاطون گرفته اند

حتی

ابر ِ الاشت نیز

بغض گجسته اش را

                               بر آسمان شهرنمی گرید