یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ - یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

تا نو کنم جهانم را
به خسرو جانِ باقرپور


اسماعیل خویی


• تا واژه ها به کارِ من آیند،
در گفتگو از این همه پیشآیند،
در این جهان،
                   که دم به دم از خویش تازه تر می گردد،
یا، دستِ کم، دگر می گردد،
باید، نخست،
از معنی ی گذشته ی خود پاک شان کنم، ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
پنج‌شنبه  ۵ مهر ۱٣۹۷ -  ۲۷ سپتامبر ۲۰۱٨


 
به خسرو جانِ باقرپور


تا واژه ها به کارِ من آیند،
در گفتگو از این همه پیشآیند،
در این جهان،
                   که دم به دم از خویش تازه تر می گردد،
یا، دستِ کم، دگر می گردد،
باید، نخست،
از معنی ی گذشته ی خود پاک شان کنم،
و، در روند های شنیدیدار،
با چشم و گوشِ تازه تر ادراکشان کنم:
ورنه، تکانه های نوشدنِ هر چه ای،
در بافتارِ کُهنه ی گفتار، هدر می گردد:
و هرچه ای که می گویم را،
                                    انگار،
زین پیش نیز گفته بوده ام،
و "می سرایم"
یعنی "سروده ام"!
زیرا
خوکردگی به "هنجار"
پیشِ جهان برای شنیدیدار
                                  سپر می گردد؟
و چشم و گوش،
                   در برابرِ هر تازه،
                                       کور و کر می گردد:
یعنی
که، در گذارش از سپرِ عادت،
هر نو به شکلِ کُهنه ی خود بر می گردد.

در یادِ من بماناد:
تا نو کنم جهان ام و جان ام را،
یعنی،
تا نو کنم جهانکِ جان ام را،
بایاست
تا نو کنم
          نخست
                   زبان ام را.


دهم خرداد ۹۷،
بیدرکُجای لندن


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست