یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی یادبود کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

در دفاع از حقوق و مطالبات کارگران و مزدبگیران


• سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)؛ کنشگران چپ و سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران ـ طرفداران وحدت چپ؛ خواهان تحقق حقوق کارگران و پایان دادن به سرکوب فعالین کارگری شدند ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
سه‌شنبه  ۱٨ مهر ۱٣۹۶ -  ۱۰ اکتبر ۲۰۱۷



اخبار روز: هیئت سیاسی ـ اجرائی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)، هیئت مسئولین کنشگران چپ و هیئت هماهنگی سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران ـ طرفداران وحدت چپ با انتشار بیانیه ی مشترکی ضمن انتقاد از سیاست ضدکارگری دولت روحانی و سایر ارگان های حکومت، خواهان تحقق حقوق کارگران، آزادی فعالیـت های سندیکایی و پایان به سرکوب فعالین کارگری شدند.


کارگران کشورمان با مسائل و مشکلات فراوانی دست و پنجه نرم می کنند. از یکسو با تعطیلی واحدهای تولیدی و کاهش ظرفیت تولیدی آن ها، اخراج‌های دسته جمعی، بیکاری، عدم پرداخت به موقع دستمزد کارگران، انجماد دستمزدها، تمدید نشدن قراردادها، قرادهای موقتی و سفید امضاء، تبعیض جنسیتی و ناایمنی محل های کار و از سوی دیگر سرکوب تشکل های مستقل سندیکایی و بازداشت فعالین کارگری.

دولت حسن روحانی و کارگران
حسن روحانی قبل از انتخابات دوره پیشین ریاست جمهوری با وعده حل معضل بیکاری، افزایش دستمزد، آزاد گذاشتن تشکل های مدنی و رعایت حقوق شهروندی کارش را شروع نمود. علی ربیعی وزیر کار دولت روحانی نیز علاوه بر وعده های روحانی به کارگران، وعده اجرای مقاوله نامه های سازمان بین المللی کار، رسیدگی به وضعیت کودکان کار، اجرای قانون کار و حمایت از کارگران را داد. اما در ٤ سال گذشته نه روحانی و نه وزیر کارش به هیچ کدام از وعده هایشان عمل نکردند و کوشیدند همه قوانین و مقررات را به گونه ای علیه کارگران تغییر دهند.

دولت حسن روحانی در چهار سال گذشته طرح ها و لوایح ضدکارگری دوران احمدی نژاد، "طرح استاد شاگردی"، "طرح کارورزی" و لایحه موسوم به "لایحه اصلاح قانون کار" را برای اجرا در دستور کار دولت قرار داد و با گذراندن مصوبه ای در مجلس، کارگران مناطق آزاد تجاری ـ صنعتی را از شمول قانون کار خارج کرد. در این دوره سطح دستمزدها زیر خط فقر ثابت نگاه داشته شد، تاخیر در پرداخت دستمزدها عمومی شد و آمار و تلفات حوادث کار فزونی گرفت. تعداد کسانی که با قراردادهای اسارتبار موقت کار می کنند به اذعان مدیران دولتی افزایش یافته است. طی همین مدت تعداد کودکان کار و خیابانی و بازمانده از تحصیل نیز فزونی گرفت و تبعیض شغلی و جنسیتی در محل های کار و تفاوت دستمزد زنان با مردان تداوم یافت، سهم کارگران بیمه شده از هزینه دارو و درمان بیشتر شد، شرایط استفاده از حقوق دوران بیکاری سختر و قانون بازنشستگی پیش از موعد برای کسانی که در مشاغل سخت و زیان آور کار می کنند به نحوی تغییر داده شد که شامل تعداد هرچه کمتری از گروه های شغلی زیانبار گردید.

دولت و اتحادیه های کارفرمایی مدافع مقررات زدایی از مناسبات میان کار و سرمایه هستند. آن ها ادعا می کنند که گویا مقررات و قانون کار عامل مهم در تشدید بیکاری و بازدارنده در جلب سرمایه به جانب تولید است. اما با وجود مقررات زدائی در دهه های گذشته، طبق داده های آماری وضعیت در هر دو حوزه در دولت روحانی بدتر شده است.

بیکاری، انجماد و عدم پرداخت به موقع دستمزدها
نرخ بیکاری براساس طرح آمارگیری نیروی کار در سال ۹۵ توسط مرکز آمار ایران، ۱.۴ درصد افزایش یافته و به رقم ۱۲.۴ رسیده است. طبق معیار آمارگیری کسانی که یک ساعت در هفته کار می کنند بیکار حساب نمی شوند.   اما برخی اقتصاددانان مستقل آمار واقعی بیکاری را ۲۰ تا ۲۵درصد می دانند. به گفته مقامات حکومتی هرساله یک میلیون نفر وارد بازار کار می شوند. در حالی که به گفته وزیرکار، دولت در بهترین حالت نمی تواند سالانه بیش از ٥٠٠ هزار شغل ایجاد کند. درصورت تداوم وضعیت کنونی، تعداد بیکاران طی سال های آینده هم چنان افزایش خواهد یافت.

ناتوانی دولت در مهار بیکاری و پایان دادن به رکود اقتصادی، بیکاری را به مهمترین مسئله اقتصادی و اجتماعی کشور و به چالش بین دولت و بیکاران تبدیل نموده است. دولت می خواهد با ارزان سازی نیروی کار و از میان برداشتن باقی مانده قوانین حمایتی قانون کار، زمینه را برای جلب سرمایه گذاری خارجی و داخلی فراهم کند. سرمایه داران خارجی و داخلی و نهادهای اقتصادی جهانی، مانند بانک جهانی و صندوق بین المللی پول نیز از این سیاست استقبال می کنند. اعمال این سیاست لاجرم به بدتر شدن وضعیت معیشتی کارگران و تشدید اعتراضات کارگری منجر خواهد شد.

حداقل دستمزد کارگران یک سوم خط فقر است. انجماد دستمزدها زندگی خانوارهای کارگری را دشوار نموده و موجب افت شدید قدرت خرید و سطح زندگی آن ها و تحمیل محرومیت های بسیاری برخانوارهای کارگری شده است. این در حالی است که سهم مزد کارگر از هزینه تولید در ایران کمتر از کشورهای همسایه و بین ٦ تا ٨ درصد است.

عدم پرداخت به موقع و منظم دستمزد کارگران و حقوق مستمری بگیران و بازنشستگان به یک قاعده عمومی تبدیل شده است. کارفرمایان و متصدیان دولتی صندوق های بازنشستگی به بهانه های مختلف از پرداخت به موقع و منظم دستمزدهای کارگران و بازنشستگان طفره می روند. در تعدادی زیادی از واحدهای تولیدی دستمزد کارگران با ماه ها تاخیر و پس از چند اعتصاب و اعتراض پرداخت می شوند. به تجربه ثابت شده که تعدادی از کارفرمایان برای کسب سود بیشتر دستمزد کارگرانشان را سرمایه گذاری می کنند و یا برای تشدید استثمار دستمزدها را به گروگان می گیرند.

قرادادهای موقت کار
افزایش مداوم قراردادهای موقت امنیت شغلی، خانوادگی و اجتماعی کارگران را با مخاطرات جدی مواجه نموده و به تشدید فشار و استثمار بیشتر کارگران انجامیده است. تنها طی چهارساله اول دولت روحانی تعداد کسانی که با قرارداد موقت مجبور به کار شده اند، با ٣٠ درصد افزایش به ٩٦ درصد رسیده، مدت قراردادها کوتاه تر و شرایط شان سختر از پیش شده است. وزارت کار با وجود گذشت ٢٦ سال از تصویب قانون کار همچنان از مشخص کردن کارهای مستمر و غیر مستمر که طبق تبصره یکم از ماده ٧ قانون کار که بر عهده این وزارتخانه گذاشته شده، امتناع می کند و راه را برای تبدیل قراردادهای دایمی کارگران به موقت و بسط فزاینده آنها باز می کند.

تبعیض جنسی
به رغم ممنوعیت هر نوع تبعیض در مواد ٦ و ٣٨ و تاکید بر پرداخت دستمزد مساوی زنان و مردان درقانون کار، تبعیض جنسیتی در محل های کار کماکان بویژه در بخش خصوصی ادامه دارد. میزان اشتغال زنان به سختی به ١٥ درصد می رسد، در بسیاری از محل های کار زنان متاهل را استخدام نمی کنند، زنان حامله را از کار اخراج می کنند و زنانی را که بخاطر زایمان به مرخصی می روند پس از اتمام دوران مرخصی نمی پذیرند. کمتر محل کاری را می توان یافت که در آن شیرخوارگاه و مهدکودک وجود داشته باشد، ، این در حالی است که در مواد ٧٥، ٧٦ و ٧٧ قانون کار، کارفرمایان مکلف به رعایت این حقوق شده اند.

کودکان کار و خیابانی
تعداد کودکان کار و خیابانی و بازمانده از تحصیل به واسطه بیکاری، دستمزدهای زیرخط فقر و گرانی هزینه های تحصیل رو به ازدیاد نهاده و خصوصی سازی در بخش آموزش نیز به تشدید طبقاتی شدن امر آموزش و شکاف طبقاتی منجر گردیده است.

ناایمنی محل های کار
آمار کسانی که در محل های کار کشته و یا مجروح و معلول می شوند بخاطر عدم اجرای قوانین و مقررات مربوط به ایمنی توسط کارفرمایان و عدم نظارت وزارت کار و ممنوعیت فعالیت تشکل های سندیکایی، همه ساله بیشتر شده و در سال گذشه ٣٤ درصد افزایش پیدا کرده است.

گسترش اعتراضات کارگری و سرکوب تشکل های مستقل سندیکایی
تشدید بیکاری، پایمال سازی حقوق شهروندی و سندیکائی کارگران، تعویق پرداخت دستمزدها، دستمزدهای نازل و باز بودن دست کارفرمایان برای تشدید استثمار و زورگویی به کارگران به نوبه خود موجب گسترش اعتراضات و اعتصابات کارگری شده است. طی سال ٩٥ بالغ بر ٧٠٠ حرکت اعتراضی کارگران و مزدبگیران شاغل و بازنشسته در سراسر کشور گزارش شده است. گرچه اکثر این اعتراضات تدافعی و واکنشی در مقابل تعرض دولت و کارفرمایان بودند، اما کنش های صنفی تعرضی نیروی کار، همبستگی در میان گروه های مختلف کارگری، تلاش ها برای سازمان یابی مستقل سندیکایی افزایش و آگاهی طبقاتی در میان کارگران و مزدبگیران ارتقاء یافته است. یکی از دستآوردهای مهم کارگران در طی این مدت، وادار کردن دولت روحانی به پس گرفتن لایحه ضدکارگری موسوم به اصلاح قانون کار بود.

جمهوری اسلامی با اعمال زور و ایجاد محدودیت های متعدد مانع از تشکیل سندیکاها و تشکل های مستقل کارگری می شود و فعالین آنان را دستگیر و روانه زندان می سازد. در حالی که سندیکاها و اتحادیه های متعدد کارفرمایی بدون هیچ مانعی به فعالیت خود ادامه می دهند و در تصمیم سازی های دولت به سود بسط منافع کارفرمایان نقش روزافزونی ایفا می کنند. وزارت کار در عمل از اجرای مقاوله نامه های ٧٨ و ٩٨ سازمان بین المللی کار خوداری می کند و از تشکل های فرمایشی رسمی که نقش چشم و گوش حکومت در محل های کار را به عهده دارند، حمایت به عمل می آورد. شمار کسانی که به دلیل فعالیت های سندیکایی در این مدت به زندان محکوم و یا از کار اخراج شده اند، افزایش چشمگیری پیدا کرده است. شلاق زدن کارگران به مجازات های گذشته افزوده شده است.

برای تامین حقوق کارگران و مزدبگیران!
ما دفاع از حقوق کارگران و مزدبگیران و ارتقا همه جانبه شرایط زندگی و سازمانیابی آن ها را، جزو وظائف اصلی خود می دانیم و برای تحقق برنامه زیر مبارزه می کنیم:
ـ آزادی کارگران زندانی و پایان دادن به پیگرد فعالین صنفی.
ـ به رسمیت شناختن حق تشکل و اعتصاب کارگران بر مبنای مقاوله نامه های بنیادین سازمان بین المللی کار، از آن جمله مقاوله های ۸۷ و ٩٧ سازمان بین المللی کار.
ـ تضمین امنیت شغلی و اجتماعی کارگران و مزدبگیران و لغو قراردادهای موقت در مشاغلی که ماهیت مستمر و طولانی دارند.
ـ افزایش دستمزدها و حقوق بازنشستگی متناسب با هزینه ها و نیازهای واقعی زندگی خانوار کارگری.
ـ لغو "طرح کارورزی" و "طرح استاد ـ شاگردی".
ـ رفع تبعیض در استخدام و اخراج، ارتقا شغل و حقوق و مزایای کار بین زن و مرد، پرداخت دستمزد برابر برای کار برابر و فراهم آوردن منابع، امکانات و فرصت‌های شغلی برابر برای زنان و مردان.
ـ افزایش کنترل و اعمال نظارت بر چگونگی رعایت حقوق کار و ایمنی وسایل و محل‏ های کار.
ـ تامین اجتماعی همه جانبه و فراگیر شامل بیمه ‏های درمانی، از کارافتادگی و بازنشستگی برای کارگران و مزدبگیران و خانواده‏ های آنان.
-پرداخت حقوق بیکاری به تناسب حقوق و زمان کار آنان.
ـ لغو کار کودکان.

برای دستیابی به حقوق کارگران و مزدبگیران!
تحقق خواسته های کارگران، متوقف نمودن تعرض دولت و کارفرمایان و افزایش دستمزد و ارتقاء سطح زندگی، تنها با گسترش مبارزات و تحکیم همبستگی در جنبش کارگری ممکن است. کارگران کشور ما باید بتوانند در تشکل های سندیکایی در محل های کار، شهرها و رشته های شغلی و حرفه ای و کشوری سازمان یابند. جمهوری اسلامی برای جلوگیری از سازمانیابی کارگران و مزدبگیران، سازمانگران اعتراضات کارگری را به زندان و شلاق محکوم می کند. مبارزه متحد کارگران و مزدبگیران می تواند رژیم را وادار سازد که کارگران زندانی را آزاد و به پیگرد فعالین صنفی پایان دهد.

ما به عنوان جریان های چپ دمکرات و سوسیالیست در این مبارزه همراه و پشتیبان کارگران و مزدبگیران هستیم و از مطالبات آن ها حمایت می کنیم.

هیئت سیاسی ـ اجرائی سازمان فدائیان خلق ایران (اکثریت)
هیئت مسئولین کنشگران چپ
هیئت هماهنگی سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران ـ طرفداران وحدت چپ
۱۸ مهرماه ۱۳۹۶ (۱۰ اکتبر ۲۰۱۷) 


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۰)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست