یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون  
   

هفتم می ِ ۲۰۱۷؛ شمار فاشیستهای فرانسه به چند هزارتن می رسد


بهمن پارسا


• این درست است که مَکرُن به هیچ روی دارای آن مشخصات ِ مورد علاقه و نظر ِ نیروی های مترقی و پیشرو اجتماعی فرانسه نیست، و در نهایت ترامپی است که جوان و باسواد است، امّا حضور رقیب او در الیزه کفّه ی ترازو را شدیدا علیه آنچه انسانی تر است سنگین خواهد کرد. خوب است ژان لوک ملانشُن پیش از آنکه دیرتر شود دست به حرکتی تاکتیکی بزند و از "مکرُن" حمایت کند ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
آدينه  ٨ ارديبهشت ۱٣۹۶ -  ۲٨ آوريل ۲۰۱۷


در سال ۱۹٨۴ شمار ِ فاشیستهای فرانسه بر دومیلیون فزونی داشت. برای اینکه چنین مدعایی بی پایه واساس نباشد با نگاهی به تاریخ انتخابات آن سال و شعارها و تبلیغاتِ انتخاباتی کاندیداها و فقط با مراجعه به سخنان ژان ماری لُپِن در همان سال میتوان دریافت که چنین سخنی بی پایه و اساس نیست. با نقل ِ به مضمون وتا آنجا که در حافظه مانده، ژان ماری لُپِن -این ناسیونالیست افراطی و راستگرای ضدِ خارجی- در مبارزات ِ انتخاباتی ۱۹٨۴ میخواست "کلّ نیروهای وطنپرست رابه گرد یک سمبل -که نماد فاشیسم است- جمع و متحد نماید." به احتمال قریب به یقین وی از کلمه ی FASCES نیز حتّی استفاده کرد، که همان سمبل معروف باشد.
آرا ریخته شده به صندوق به نفع او بیش از دو میلیون بود. یعنی دومیلیون نفری که با شیندن ِ کلمه ی FASCES و اتحّاد به دور آن به او رای دادند. پس در نتیجه رقم حضور و موجودیت دو میلیون فاشیست فرانسوی در سال ۱۹٨۴ نه اغراق است و نه نا درست. و امروز آن پرچم و آن عقاید و باورها را دخترش مارین لُپِن، نمایندگی میکند، با جملاتی از نوعی دیگر.
این بدترین وضعیت است که انسانها همواره در شرایطی قرار بگیرند که میان بد و بدتر ناچار باشند یکی را برگزینند و موافق بدیهیات عمومی و عقلایی نیز این انتخاب ختم ِ به گزینش بد میگردد علیه بدتر. چنین وضعی همان چیزی است که از آن به "دمکراسی" یاد می شود و ظاهرا فعلا راه دیگری نیز در عمل موجود نیست. زمانی در اوایل قرن گذشته کاپیتالیسم که فقط هوادار تامین منافع سیاسی و اقتصادی مشتی سرمایه دار زالو گونه بود باعث شد تا چپ اروپایی برای احیای عدالت و توزیع عادلانه ی ثروت های عمومی و ملّی متحد شده و در مقابل دولتهای خود به مبارزات ِ مداوم دست بزنند و تاریخ نیز شاهد است که آن دوران دست آوردهای بسیار مفید در زمینه های مختلف ِ سیاسی، اجتماعی و اقتصادی داشت و رهبران ِ مقتدری را نیز در این عرصه به وجود آورد. در حال حاضر امّا هرچند که شرایط سیاسی و اقتصادی عمومی جهان به نفع مردم فردوست هیچ التفاتی نشان نمیدهد و از هرسو قشر فقیر و متوسط جوامع بشری در تلاشی و سقوط به ورطه های هولناک نابودی هستند، شعاری که در هر دو طرف چپ و راست مشغول بکار گیری اذهان ِ عمومی است و تا حدودِ بسیاری توانسته عوامفریبی را توجیه و تاویل نماید، مبارزه علیه "گلوبالیزاسیون" است. در فرانسه مارین لُپن مبارزه علیه این پدیده را همانقدر عینی و اصلی کرده است که ترامپ در آمریکا کرده و هنوز ته مانده های آن را به خورد مردم آمریکا میدهد و نکته ی جالب این است که در این زمینه ژان لوک ملانشُن نیز از همان ادبیات استفاده میکرد، در چنین اوضاع و احوالی معمولا در فرانسه تاکنون بد برنده ی بازی بوده، که ظاهرا این بار این بد شخصی است به نام "امانوئل مَکرُن". بدنیست با نگاهی به انتخابات سال ۲۰۰۰ در آمریکا یک حرکت غیر منطقی و نتیجه ی حاصل از آنرا بیاد آوریم. در مبارزات انتخاباتی آن سال RALPH NADER که دارای عقاید اجتماعی آرمان خواهانه در حمایت از مردم فرودست بود و درمیان جوانان نیز هواداران ِ قابل ِ ملاحظه یی داشت باطرحها و برنامه هایی که چگونگی اجرای آنها محل پرسشهای بی پاسخ بود با هرچه نزدیکتر شدن به مراحل نهایی زیر ضربات کوبنده و فریبنده ی رسانه های جمعی از هر قبیل، نه تنها بخت پیروزی بلکه حتی شانس ادامه ی حرکت را برای آن مبارز سرسخت غیرممکن ساخت. در هیمن اثنا بسیاری از سیاستمداران و فعّالان سیاسی از وی خواستند ضمن انصراف از ادامه ی مبارزه از پایگاه اجتماعی و طرفداران خود بخواهد که به کاندیدای حزب دمکرات یعنی "آَل گُر" بدهند و خود نیز از وی حمایت و پشتیبانی نماید. چنین امری هرگز واقع نشد. شاید و تاکید میکنم "شاید" یکی از علل شکست گُر در مقابل جرج بوش این حرکت بی منطق ِ رالف نی در، بود. انتخاب بوش و پی آمدهای آن انتخاب را اگر بخشی از بدترین سالهای قرن حاضر به حساب آوریم سخنی به اغراق نگفته ایم و آثار آن هنوز پس از اینهمه سال ملموس و معلوم است، جنگ و ویرانی عراق، ویرانی افغانستان، فروپاشی بنیادهای مالی به نفع سرمایه داری و انهدام زندگی مردم فرودست، فقط بخشی از آن گزینش نامیمون اند. امروز در فرانسه تقریبا چنین اوضاعی در جریان است. آرا بالای دور اول انتخابات به سود لُپِن و حد فاصل بسیار اندک میان آرا وی با مَکرُن موجد این نگرانی است که اگر نیروهای متشتت چپ فرانسه به یک توافق تاکتیکی نرسند و نتوانند و یا که نخواهند با توُسل به چنین حرکتی قشر ِ منفعل و مردد مرکزی و چپ را تشویق و تحریض و تحریک به شرکت فعّال در روز رای گیری و رای دادن، فقط جهت شکست نیروهای فاشیستی حاضر در صحنه نمایند، پیروزی لُپِن تقریبا قطعی است. این درست است که مَکرُن به هیچ روی دارای آن مشخصات ِ مورد علاقه و نظر ِ نیروی های مترقی و پیشرو اجتماعی فرانسه نیست، و در نهایت ترامپی است که جوان و باسواد است، امّا حضور رقیب او در الیزه کفّه ی ترازو را شدیدا علیه آنچه انسانی تر است سنگین خواهد کرد. خوب است ژان لوک ملانشُن پیش از آنکه دیرتر شود دست به حرکتی تاکتیکی بزند و ضمن اعلام حمایت از "مکرُن" که همه میدانند فقط امری نمادی و ضدفاشیستی است از هواخواهانش نیز بخواهد که روز هفتم می ضمن حضور گسترده در مراکز رای گیری به انتخاب "بد" رای بدهند و "بدتر" را فعلا خلع سلاح نمایند. امّا آنچه را که روز هفتم می مردم اروپا و دنیا درخواهند یافت این است که "شمارِ فاشیستهای فرانسه به چند هزار تن میرسد؟!"


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (۱)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست