یادداشت سیاسی سیاسی دیدگاه ادبیات زنان جهان بخش خبر گفتگو آرشیو  
  اجتماعی اقتصادی مساله ملی تاریخ کارگری گزارش حقوق بشر ورزش گوناگون پاورقی  
   

پیش درآمدی از عبدالباری عطوان بر پایان جنگ حلب


محمدعلی اصفهانی


• عبدالباری عطوان، در تازه ترین سرمقاله ی «رأی الیوم»، پیش درآمدی بر پایان جنگ حلب نوشته است و در آن بار دیگر بر حاکمان عربستان سعودی و قطر و امارات و همانندانشان در منطقه برشوریده است که شما خدعه گران و نیرنگ بازانی بودید و هستید که مردم سوریه و جنبش مسالمت آمیز آن ها را با وعده ی پیروزی، به سوی جنگ داخلی و برادرکشی راندید، اما در هنگام هنگامه ها، دامن برچیدید و تنهایشان گذاشتید ...

اخبار روز: www.akhbar-rooz.com
آدينه  ۲۶ آذر ۱٣۹۵ -  ۱۶ دسامبر ۲۰۱۶


عبدالباری عطوان، در تازه ترین سرمقاله ی «رأی الیوم»، پیش درآمدی بر پایان جنگ حلب نوشته است و در آن با تب و تابی که آشنایان با فرهنگ این روزنامه نگار و تحلیلگر برجسته ی فلسطینیِ زاده شده در اردوگاه آوارگان در نوار غزه، معنایش را بهتر می فهمند، بار دیگر بر حاکمان عربستان سعودی و قطر و امارات و همانندانشان در منطقه برشوریده است که شما خدعه گران و نیرنگ بازانی بودید و هستید که مردم سوریه و جنبش مسالمت آمیز آن ها را با وعده ی پیروزی، به سوی جنگ داخلی و برادرکشی راندید، اما در هنگام هنگامه ها، دامن برچیدید و تنهایشان گذاشتید.
چه شد؟ کجا مدفون شده اید شمایی که زورتان را به مردم بی دفاع یمن می رسانید و عملیات «توفان قاطعیت» علیه شان به راه می اندازید و شبانه روز از زمین و هوا بر آن ها می بارید و قتل عام می کنیدشان و هواپیما های جدید آمریکایی تان را به رخشان می کشید؟

عدم اشاره ی عبدالباری عطوان، در این مقاله ی کوتاه، به نقش نظام ملایان و یا روسیه، البته به معنای فراموش کردن این نقش نیست.
و نباید هم که چنین باشد.

پیش از این، و از همان آغاز پرپر شدن «بهار عربی» سوریه عمدتاً توسط خنازیر خلیج فارس و حول و حوش آن، که از گام های پرشتاب انقلاب نوین توده های همیشه سرکوب شده ی عرب که به دارالخلافه های آن ها نزدیک می شد به وحشت افتاده بودند، به تناسب مقاطع مختلف، در این باب و در این ابواب، بسیار نوشته ام.
اما، به خصوص با توجه به ورود فعال تر از پیش دارالخلافه ی جماران ـ پاستور در این ماجرا، که بر عکس ادعاهای عوامفریبانه و ظاهراً «موجه» ولی فقیه و سرسپردگان و ایضاً سروران پیدا و پنهان آن حضرت در سپاه و خارج از سپاه، تأثیرات شوم و جبران ناپذیری بر سرنوشت میهن ما گذاشته است و خواهد گذاشت، و نیز به طور اخص با توجه به تغییرات واقع و یا در حال وقوع صحنه ی سیاسی آمریکا و ـ به زودی زود ـ فرانسه به عنوان دو نقش آفرین مهم در منطقه ی خاورمیانه، نانوشته های بسیاری هنوز باقی مانده اند.

و از آنجا که نانوشته ها همیشه از نوشته ها عقب می مانند ـ و اگر چنین نبود، نانوشته نمی بودند و نوشته می بودند ـ در این مجال اندک، علی الحساب، به ترجمه ی مقاله ی عبدالباری عطوان، اکتفا می کنم.
این مقاله، در شماره ی دیروز، ۱۵ دسامبر ۲۰۱۶ «رأی الیوم»، منتشر شده است، و مثل بقیه ی این گونه مقالات عبدالباری عطوان تیتر جمع و جوری ندارد!

۲۶ آذر ۱۳۹۵
۱۶ دسامبر ۲۰۱۶

آن هایی که تهدید می کردند و وعده ی سقوط اسد را می دادند و حالا شاهد وخیم تر شدن فاجعه ی حلب هستند، چرا سکوت کرده اند؟ ارتش ها و عملیات «توفان قاطعیت» شان چه شد؟
مسوولیت این کشتار ها و ویرانی ها، بر عهده ی آن ها هم هست، و باید بهایش را بپردازند.

این، حق بخشی از مردم سوریه است که خشم خود را متوجه بشار اسد و حکومت او کنند؛ اما خشم بزرگتر، به اعتقاد ما، متوجه دولت ها و کانال های تلویزیونی یی است که مردم را به فتنه ی جاری در سوریه تشویق و تحریض کردند، واقعیت ها را دیگرگون جلوه دادند، مردم سوریه را گمراه ساختند و به انقلاب فراخواندند و مسلحشان کردند و به آن ها وعده دادند که نظام حاکم، ظرف چند ماه ساقط خواهد شد؛ و حالا ایستاده اند و آنچه در حلب می گذرد را تماشا می کنند، در حالی که لشگرها در خدمت خود دارند و مجهز به هواپیماهای جدید آمریکایی هستند.

این ها می کوشند خود را از جنایتی که در حق مردم سوریه مرتکب شده اند، تبرئه کنند، و از این رو، ریاکارانه تباکی می کنند و خودشان را به گریه کردن برای قربانیان و مجروحان و آوارگان می زنند.

این را که این ها صاحب امپراتوری های عظیم رسانه یی هستند، و ارتش های الکترونیکی یی مسلط بر وسایل ارتباط جمعی را در اختیار دارند می دانیم؛ اما این هرگز نمی تواند نقش آلوده ی محوری این ها در نابود کردن منطقه ی عربی، و پراکندن بذر اختلافات قومی، و به راه انداختن جنگ در یمن و قتل هزاران یمنی و گرسنگی دادن به میلیون ها یمنی دیگر را از دیده ها پنهان بدارد.

حلب توسط ارتش سوریه بازپس گرفته شده است، و جنگجویان از آن خارج می شوند، و این ها سرشان را در خاک فرو می برند [خودشان را پنهان می کنند] و کلامی در همبستگی با اهالی شهر نمی گویند و وظیفه ی گریه وزاری را بر عهده ی دستگاه های تبلیغاتی گذاشته اند.

پادشاه عربستان سعودی، ملک سلمان، طی سخنانش در نشست شورا، نامی از حلب نبرد و کلمه ی «سوریه» هم بر زبانش جاری نشد؛ و عادل الجبیر، وزیر خارجه ی او که مرتباً شب و روز تکرار می کرد که چه با مسالمت و چه با زور، اسد باید کنار برود، حتی یک بیانیه هم در این مورد نداد.
این، نشانه ی وحشت این ها از وقایعی است که از این پس پیش خواهند آمد.

ملت سوریه، با بزرگترین خدعه و نیرنگ در تاریخ خود مواجه شد: او را به سوی ویران کردن سرزمین خودش و قتل هزارها تن از فرزندان خودش و برادرکشی در دو سوی جبهه کشانیدند.
این ها، که با او چنین خدعه یی کردند، آخرین کسانی هستند که می توانند حق سخن گفتن از دموکراسی و حقوق بشر را داشته باشند.

بشار اسد، به نوبه ی خود، مسوولیت فجایعی را که در سوریه رخ داد به گردن دارد، و خودش هم به وجود تجاوزات و خطاها و جرایم، اعتراف کرده است. اعترافی که موثق است. اما مسوولیت کسانی که مردم سوریه را از سر کینه های شخصی و انتقام کشی های خود در دریای خون فرو بردند بزرگتر است.
آن ها در امور یک دولت عربی دخالت کردند و آتش جنگ را شعله ور ساختند در حالی که هیچ دخالتی را در امور خود روا نمی داشتند و روا نمی دارند.

جنگ حلب به پایان رسید؛ ولی جنگ در سوریه تمام نشده است و جنگ های دیگری در پیش هستند. در ادلب، رقه، باب، و نقاط دیگر.
این را می دانیم. اما در هر صورت، به حال خود وانهاده شدن و خذلانی که مردم سوریه، آن را زندگی کردند و زندگی می کنند، همچنان لکه ی ننگی خواهد بود بر پیشانی کسانی که با این مردم چنین کردند، و بر پیشانی آن هایی که روی چنان کسانی شرط بستند.

هر روز بیش از روز پیش آشکار می شود که آمریکا و همپیمانان او، عرب ها و مسلمان ها را خوش ندارند و همه ی مداخلات نظامی اشان به منظور پاره پاره کردن عرب ها و مسلمان هاست و پراکندن بذر فتنه های قومی در صفوف آن ها، و برافروختن آتش جنگ هایی که عرب ها و مسلمانان هیزم های آن باشند.

آن که در امور سوریه دخالت کرد، و هزاران تُن سلاح و مهمات و میلیارد ها دلار به این دخالت خود اختصاص داد، هموست که باید تمام صورت حساب بازسازی ها را، و بهای جنایات خود در سوریه را بپردازد، و بخش بزرگی از مسوولیت ریخته شدن خون شهیدان و کشته شدگان و مجروحین را بر گردن بگیرد.

ما برای مردم سوریه، دموکراسی و مساوات و حقوق بشر را مطالبه کرده ایم و همچنان مطالبه خواهیم کرد. و رنج ها، از سوی نظام حاکم بر سوریه، در همان زمانی که این دولت های مدعی، از وحشت آن نظام به خود می لرزیدند و سرانشان در پیش پای رهبران آن، فرش قرمز می گستردند، بر ما روا داشته شده است.

ملت عرب، و خود مردم سوریه، بر جرم این مدعیان، واقف هستند، و روز حسابرسی، به زودی فرا خواهد رسید. حسابرسی از هر کسی که خون انسان سوری و کودکان سوری را بر زمین ریخت و یا به ریختن خون اینان یاری رسانید.
همچنان که این مردم، هرگز کسانی که خون برادران یمنی را بر زمین می ریزند و یا با کسانی که چنین می کنند همدست هستند را از یاد نخواهند برد.
آن ها به زودی بهای بسیار گرانی برای جنایات خود خواهند پرداخت.

سوریه از نو زاده خواهد شد و سر بر خواهد آورد، و مردم آن با یکدیگر مصالحه خواهند کرد، و این محنت ها تمام خواهند شد. مثل مورد جنگ هایی دیگر در منطقه.
اپوزیسیون سوریه، با پذیرش دوباره ی گفتگو، برداشتن نخستین گام در این مسیر را آغاز کرده است.

آن هنگام که این گرد و غبار ها فرو بنشینند، و آرزو می کنیم که به زودی چنین پیش آید، و کار سرکردگان این فتنه و تحریک کنندگان به تخریب و انهدام ساخته شود، هرگز ترسی به خود راه نخواهیم داد و سکوت نخواهیم کرد.
و روز ها پیش روی ما هستند.

www.ghoghnoos.org


اگر عضو یکی از شبکه‌های زیر هستید می‌توانید این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:

Facebook
    Delicious delicious     Twitter twitter     دنباله donbaleh     Google google     Yahoo yahoo     بالاترین balatarin


چاپ کن

نظرات (٣)

نظر شما

اصل مطلب

بازگشت به صفحه نخست